οι Ισραηλινοί εφαρμόζουν την επιτυχημένη στρατηγική της Γάζας: Σημαδεύουν (με απόλυτη ευστοχία) τα νοσοκομεία και τα νηπιαγωγεία της Τεχεράνης.
Με τον κίνδυνο αυτό το κείμενο να… γράφει Ιστορία, όπως λένε βλακωδώς κάποιοι για διάφορα αξιομνημόνευτα, κατά τη γνώμη τους, γεγονότα («Ιστορία» είναι κάθε γεγονός ένα δευτερόλεπτο μετά), δηλαδή να έχει πέσει στα κεφάλια μας κάποιο αδέσποτο drone, διαμαρτυρόμαστε προς κάθε ανευθυνοϋπεύθυνο ότι πόνεσε το μυαλό μας από αυτά που ακούμε, ενώ η νοημοσύνη μας κινδυνεύει να αυτοκτονήσει σαν τον Έπστιν (ή μήπως ήταν αυτό που λένε «υποβοηθούμενη αυτοκτονία»;).
Εκείνος ο κυρ-Στάρμερ, καταρχάς, αποδείχθηκε μεγάλο μπάζο. Δήλωσε ότι οι ΗΠΑ ζήτησαν άδεια να χρησιμοποιήσουν τις βρετανικές βάσεις: «Έχουμε αποφασίσει να δεχτούμε αυτό το αίτημα, προκειμένου να αποτρέψουμε το Ιράν να εκτοξεύει πυραύλους σε ολόκληρη την περιοχή, σκοτώνοντας αθώους πολίτες […]. Αυτό είναι σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο». Και λίγο μετά την επίθεση στο Ακρωτήρι, αφού ώς και ο Χριστοδουλίδης βγήκε από τα ρούχα του και τον ξέχεσε, είπε ότι δεν φταίει αυτός αφού η επίθεση ξεκίνησε πριν πει ό,τι είπε, και ότι υποστηρίζει πως «η καλύτερη δράση είναι μια διαπραγματεύσιμη συμφωνία». Διέψευσε τον εαυτό του, εκνεύρισε και τον Τραμπ με τη διάψευσή του. Και την Πέμπτη… υπαναχώρησε ξανά από την υπαναχώρησή του. Διάνοια!
Κατά τα άλλα, διαπιστώνω ότι οι αρμόδιοι εδώ ξέρουν τι κάνουν, και άμα καταφέρουν να στείλουν σωστά και στην ώρα του ένα προειδοποιητικό SMS, ποιος τους πιάνει. Έχουν μάλιστα τόσο ευέλικτα σχέδια ώστε είναι σε θέση να τα αλλάζουν αστραπιαία, μπερδεύοντας τον εχθρό. Όπως, π.χ., αυτό που εφάρμοσαν στο αεροδρόμιο της Πάφου, το μισό από το οποίο είναι η βάση (λέμε τώρα) «Ανδρέας Παπανδρέου»: Όταν πληροφορήθηκαν (πώς και από ποιους;) ότι έρχεται drone ή πύραυλος που σημαδεύει το αεροδρόμιο, ζήτησαν από τους ταξιδιώτες να βγουν έξω και να σταθούν στον χώρο στάθμευσης μπροστά στο κτήριο, ενώ μετά από λίγα λεπτά τους ξανάβαλαν μέσα. Είτε έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στις πληροφορίες είτε στην (αν)ακρίβεια της στόχευσης των μουλάδων, το σχέδιο μάλλον έπιασε: Το drone δεν εμφανίστηκε.
Όσον αφορά το αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο εξάλειψης του ιρανικού κινδύνου, φαίνεται πως –οι Ισραηλινοί, υποθέτω– εφαρμόζουν την επιτυχημένη στρατηγική της Γάζας: Σημαδεύουν (με απόλυτη ευστοχία) τα νοσοκομεία και τα νηπιαγωγεία της Τεχεράνης. Σου λέει, όσους αγιατολάδες και μουλάδες κι αν φάμε, αυτοί έχουν άλλους τόσους σε στοκ να τους αντικαταστήσουν. Ενώ χτυπώντας τα σχολεία, και μάλιστα των μικρών κοριτσιών, είναι πιο αποτελεσματική πρακτική για πολλούς λόγους: Δεν θα μεγαλώσουν με τα μυαλά τους μολυσμένα από τις επικίνδυνες απόψεις του κορανίου, ώστε να γεννήσουν και να αναθρέψουν και άλλους φανατικούς εχθρούς της ανθρωπότητας – τα σχολεία είναι ούτως ή άλλως επικίνδυνα, είτε προσφέρουν «καλή» είτε «κακή» γνώση. Από την άλλη, ο Τραμπ το είχε υποσχεθεί στους εξεγερμένους: «Έρχεται βοήθεια!» – και αν δεν σας απαλλάξει από την καταπίεση του καθεστώτος, θα σας απαλλάξει οριστικά και αμετάκλητα από τα βάσανα του κόσμου τούτου.
Άνοιξε ξανά και εκείνη η ξεχασμένη συζήτηση για τις βρετανικές βάσεις και το αποικιοκρατικό καθεστώς τους. Έχει ενδιαφέρον το επιχείρημα κάποιων «αν δεν ήταν αυτές, θα μας είχαν πιάσει όλους οι Τούρκοι», όπως και το αντεπιχείρημα «αν δεν ήταν αυτές (και αυτοί οι Εγγλέζοι, εννοείται) δεν θα είχαν πιάσει τη μισή Κύπρο οι Τούρκοι», πάντα με την ανοχή, αν όχι τις ευλογίες, των Αμερικανών – αυτών ντε, που χρειάζονται την άδεια των Βρετανών για να αλωνίζουν στην Κύπρο).
Θα μου πείτε πως όλα αυτά είναι απλουστευτικά, ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Κι όμως, δεν τη βρίσκω τόσο σύνθετη και πολύπλοκη, σας δίνω μάλιστα ως ενδεικτικό στοιχείο τη λέξη των ημερών: Εκκένωση. Όλοι εκκενώνουν κι από κάτι: Τα σπίτια και τα χωριά κοντά στις βάσεις, τις ίδιες τις βάσεις, τα αεροδρόμια, τους χώρους κοντά στις «επικίνδυνες» πρεσβείες, ό,τι σκεφτούν. Διόρθωση: Τα κενά κρανία αδυνατούν να παραγάγουν οτιδήποτε εκτός από κενώσεις μιας και έχουν εκκενωθεί εδώ και χρόνια, οι εγκέφαλοι των ηγετών μας έχουν δραπετεύσει, πρόσφυγες γι’ αλλού προ πολλού – να το στοιχείο για τις αιτίες διαιώνισης του Κυπριακού.
Εννοείται πως δεν έχουμε αποκλειστικότητα, υπάρχουν κι αλλού εγκέφαλοι εκκενωμένοι – πλην του Στάρμερ, βεβαίως, όσο για τον Τραμπ, είναι πολύ επικίνδυνο ακόμα και το να ρίξει κανείς μια ματιά στο εσωτερικό του κρανίου του. Ο Μητσοτάκης είναι μια κατηγορία από μόνος του, ίσως μόνο ο Τσίπρας τον πλησιάζει, ακούσατε όμως τις δηλώσεις του Δένδια στην Κύπρο; Μέσα σε ελάχιστα λεπτά είπε ότι η Κύπρος «δεν κείται μακράν, κείται πλησίον», ότι διά της ομώνυμης φρεγάτας «ο Κίμων επιστρέφει στην Κύπρο», ότι με φρεγάτες και αεροπλάνα «τιμάμε με τον καλύτερο τρόπο τη μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου» – αν πρόσθετε και λίγο Γρίβα, Μακάριο ή Καραμανλή, θα ήταν εκτός συναγωνισμού.
Ας ελπίσουμε να είναι αρκετή η προστασία από φρεγάτες και αεροπλάνα, εφόσον ούτε καν το υπερεξοπλισμένο Ισραήλ δεν είναι άτρωτο. Θα μπορούσαμε, ωστόσο, να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό, αλά κυπριακά: Να επιστρατεύσουμε μερικούς ημερολογίτες, παλιούς ή νέους δεν έχει σημασία, να κάνουν αγιασμούς εδώ κι εκεί. Μπορούν να το εφαρμόσουν και αυτόνομα οι πολίτες: Να φωνάξουν από έναν παπά να αγιάσει και να ευλογήσει το σπίτι ή την επιχείρησή τους, όπως εκείνοι που έκαναν αγιασμό στις φάρμες που προσβλήθηκαν από αφθώδη πυρετό. Να προστατευτούμε εμείς και να βγάλουν άφθες οι εχθροί μας!
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 08.03.2026
