Όχι, δεν εννοούμε ότι πρέπει να αναβληθούν οι βουλευτικές εκλογές του Μάη ούτε ότι πρέπει να ετοιμάσουμε τα σακίδια και να περιμένουμε τον συναγερμό για το καταφύγιο. Αλλά η διαχείριση της κατάστασης από τα κόμματα, τους υποψήφιους, τους αρχηγούς, είναι δείγμα ενός τόπου που ζει στον μικρόκοσμό του. Κυρίως τους υποψήφιους, που συνεχίζουν την εκστρατεία τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα και αυτοπροτείνονται ως «εθνικοί ήρωες» ή σωτήρες για έναν κόσμο που μπορεί και να είναι πολύ διαφορετικός μέχρι τον Μάη.
Αλλά, δυστυχώς, αυτό είναι διαχρονικό πρόβλημα στην απολίτικη ατμόσφαιρα της Κύπρου. Όλα συζητούνται παρεμπιπτόντως και υπό την αίρεση του ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, κάτι που συμβαίνει σε πολλές χώρες για να είμαστε δίκαιοι. Αλλά ο κόσμος της Κύπρου έπρεπε να είναι πιο υποψιασμένος, πιο ξύπνιος, σε αυτή τη σκοτεινή διαδικασία. Πιο πολιτικός και πιο διαβασμένος και όχι να φθείρει τη δημόσια συζήτηση με τον κομματικό του πατριωτισμό, τη μεμψιμοιρία και τη μιζέρια, τον θανατηφόρο ατομικισμό που διαλύει τις κοινωνίες.
Αλήθεια, κόφτει κανέναν από τους υποψηφίους για την τουρκική κατοχή; Κάποιο από τα κόμματα;
ΑΛ.ΜΙΧ.
