Ξεκίνησε το μόντελινγκ στα 13, έγινε μητέρα στα 19, νίκησε τον καρκίνο στα 27… Η Εβελίνα Σκίτσκο, μιλάει στο Down Town για μια ζωή γεμάτη εξώφυλλα, ταξίδια, followers αλλά και ανατροπές που της έφεραν τα πάνω κάτω, αλλάζοντας τον τρόπο που βλέπει την ίδια τη ζωή.
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Styling: Shona Muir
Μακιγιάζ: Μαίρη Μυριανθοπούλου (Ilona make up team by Inglot)
Μαλλιά: Αντρέας Χριστοδούλου
Ευχαριστίες στο 100% Boxing and Fitness Gym για την ευγενή φιλοξενία.
Ποια ήταν η ωραιότερη στιγμή σου στο μόντελινγκ;
Νομίζω τα μακρινά ταξίδια. Το Μεξικό ήταν από τις πιο δυνατές εμπειρίες. Έζησα εκεί σχεδόν τρεις μήνες. Ταξίδεψα και πολύ και στην Ευρώπη – Παρίσι, Λονδίνο, Μιλάνο, Αμβούργο. Το Παρίσι είναι ο πιο συχνός προορισμός μου.
Τι σου αρέσει περισσότερο: Πασαρέλα ή φωτογραφήσεις;
Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Το catwalk έχει αδρεναλίνη, ένταση, μια άλλη ενέργεια. Η φωτογράφιση, όμως, είναι πιο αργή ως διαδικασία. Έχεις χρόνο να χτίσεις το αποτέλεσμα. Μπορείς να σταθείς σε ένα καρέ για ώρες. Δεν συγκρίνονται – αγαπώ και τα δύο για διαφορετικούς λόγους. Αγαπώ γενικά τη δουλειά μου και νομίζω πως δεν μπορείς να πετύχεις αλλιώς. Μπορεί να φαίνεται εύκολη αλλά έχει και τις άσχημες πλευρές της.
Ποια είναι η δύσκολη πλευρά του μόντελινγκ;
Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι ότι η δουλειά σου είναι η εμφάνισή σου. Είσαι απλώς ένας αριθμός. Όσο αρνητικό κι αν ακούγεται, αυτή είναι η πραγματικότητα. Ειδικά στο εξωτερικό, πας σε ένα casting και αν δεν είσαι στις διαστάσεις που θέλει ο πελάτης, δεν θα μάθουν καν το όνομά σου. Υπάρχει πολλή απόρριψη και αυτό είναι ψυχοφθόρο.
Πώς το διαχειρίζεσαι;
Είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθεις, αν θέλεις να μπεις σ’ αυτή τη δουλειά. Γιατί θα ακούσεις πάρα πολλά «όχι», ειδικά στις αρχές, μέχρι να αρχίσεις σιγά σιγά να χτίζεις μια καριέρα. Αν τα βάλεις κάτω με το πρώτο «όχι», δεν θα πας πουθενά. Το σημαντικό είναι να τα έχεις καλά μέσα σου. Καταφέρνεις να διαχειρίζεσαι την απόρριψη, όταν καταλάβεις ότι αυτό που σε κάνει μοναδική, είναι αυτό που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις. Υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές που δεν είναι η τελειότητα αλλά η μοναδικότητα το δυνατό σου σημείο. Αν αγαπάς τον εαυτό σου και έχεις αυτοπεποίθηση, αυτό θα το «διαβάσουν» και οι άλλοι.
Ξεκίνησες πολύ μικρή να δουλεύεις, στα 13. Ήταν όνειρο για σένα η μόδα;
Καμία σχέση. Ήμουν αθλήτρια του στίβου, φορούσα όλη μέρα αθλητικά, στυλ αγοροκόριτσο και δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου η ιδέα του μόντελινγκ. Μια μέρα, ήμουν με φίλες μου στο mall και μας πλησίασαν οι σχεδιαστές Natar – Γεωργίου, τους οποίους φυσικά δεν ήξερα καν. Μου έδωσαν την κάρτα τους και μου είπαν να τη δώσω στη μητέρα μου, για να τους πάρει τηλέφωνο. Έτσι κι έγινε. Ήταν η πρώτη μου φωτογράφηση. Εγώ ήθελα να αγοράσω κάτι παπούτσια, ούτε καν με ενδιέφερε το μόντελινγκ, οπότε ήμουν ενθουσιασμένη που θα έπαιρνα τα δικά μου λεφτά.
Κι αυτό ήταν σημαντικό δέλεαρ τότε;
Η πρώτη μου δουλειά ήταν και η πρώτη φορά που ένιωσα οικονομικά ανεξάρτητη. Δεν φανταζόμουν καν ότι αυτό θα γινόταν τελικά η πορεία της ζωής μου. Όταν κυκλοφόρησε εκείνη η φωτογράφηση, άρχισαν να με ζητούν κι από άλλες δουλειές και από τότε δεν σταμάτησα ποτέ. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στην πασαρέλα ήμουν 16 χρονών. Μου έδειξαν πώς έπρεπε να περπατώ και απλά το έκανα.
Πες μου λίγο για την παιδική σου ηλικία, μεγάλωσες με τη μητέρα σου;
Με τη μητέρα και τον πατριό μου. Όταν παντρεύτηκαν η μητέρα μου, που είναι από τη Μολδαβία, με πήρε και ήρθαμε, για να ζήσουμε στην Κύπρο. Ο πατριός μου ήταν σαν πατέρας μου, τον φώναζα «μπαμπά» και πρέπει να πω ότι έχω πάρα πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του, παρόλο που δεν είχαμε βιολογική σχέση. Δυστυχώς, τον χάσαμε νωρίς, πέθανε όταν εγώ ήμουνα 16 χρονών.
Και πόσων χρονών ήρθες στην Κύπρο;
Έξι χρονών και πήγα απευθείας στο Δημοτικό.
Χωρίς να μιλάς ελληνικά;
Ούτε λέξη. Μπήκα σε δημόσιο σχολείο και μέσα σε έναν μήνα άρχισα να μιλάω. Ήμουνα τυχερή, γιατί η διπλανή μου ήτανε Ρωσίδα και έτσι μού μετέφραζε τον πρώτο καιρό όλες τις λέξεις. Μια μέρα μπήκα στο σπίτι και απλά άρχισα να μιλάω ελληνικά.
Άρα η δύναμη και το πείσμα είναι στοιχεία που έφερες εκ γενετής;
Ήμουν πολύ ντροπαλή και πολύ ήσυχη. Αλλά ναι, είχα πάντα αυτή τη δύναμη, μια αποφασιστικότητα, πάντα ήθελα να τα καταφέρω.
Αντιμετώπισες διακρίσεις, ως ξένο παιδί;
Ναι, βέβαια. Λόγω ύψους και εμφάνισης, φαινόμουν αρκετά διαφορετική. Αλλά ποτέ δεν με ενόχλησε. Όταν με κορόιδευαν, τους κορόιδευα κι εγώ πίσω. Είχα, όμως, πολύ καλές φιλίες, αρκετές από τις οποίες κρατάω μέχρι σήμερα.
Μέσα στη μόδα τόσα χρόνια, βίωσες ποτέ παρενόχληση;
Ευτυχώς όχι. Πάντα δούλευα μέσω του πρακτορείου μου, ποτέ μόνη μου. Έτσι, πάντα υπήρχε προστασία. Γνώριζαν πάντα τον πελάτη, την ώρα, αν έφτασα, αν έφυγα, πώς πήγε, τα πάντα. Στην Κύπρο, λόγω της μικρής αγοράς, θεωρώ ότι υπάρχει περισσότερος έλεγχος. Στο εξωτερικό σίγουρα δεν υπάρχει αυτό το προστατευμένο περιβάλλον, αλλά και πάλι εγώ πάντα δούλευα μέσω του γραφείου.
Η ομορφιά γενικότερα διευκολύνει τα πράγματα σε έναν άνθρωπο;
Κάποτε ναι, τα κάνει πιο εύκολα, αλλά μερικές φορές τα κάνει και πιο δύσκολα. Ένα σχόλιο που ακούω πολύ συχνά είναι το «Δεν περίμενα να έχεις και μυαλό». Αυτό είναι πολύ προσβλητικό.
Έγινες μητέρα πολύ μικρή. Πώς το βίωσες;
Ήταν σοκ. Ήταν αρχές Ιουνίου, περίοδος τελικών εξετάσεων του σχολείου και ετοιμαζόμουν να πάω για σπουδές. Είχα περάσει εγκληματολογία στο Λονδίνο. Οπότε θυμάμαι, ήταν οι μέρες που θα έκλεινα την εστία μου, για να φύγω τον Σεπτέμβρη. Ο πατέρας της κόρης μου ήταν η πρώτη μου σχέση. Έκανα το τεστ, απλώς για να ηρεμήσω ότι δεν είμαι έγκυος και βγήκε θετικό. Στην αρχή δεν το πήρα καλά. Ήξερα ότι αν επέλεγα να μην το κρατήσω, δεν θα ήμουν καλά με τη συνείδησή μου. Η μητέρα μου ήταν δίπλα μου και απλά το πήρα απόφαση ότι η ζωή μου θα έπαιρνε πια άλλη πορεία.
Και ποια ήταν αυτή η πορεία;
Εκείνη την περίοδο είχα ήδη μια έτοιμη και σταθερή δουλειά στο μόντελινγκ. Από τότε που ξεκίνησα, δεν σταμάτησα να έχω δουλειά, επομένως μπορούσα να βασιστώ οικονομικά και επιπλέον ήταν μια δουλειά που μου επέτρεπε να περνάω χρόνο με το μωρό μου. Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Σήμερα με την κόρη μου έχουμε μια πολύ δυνατή σχέση και κατά κάποιο τρόπο μεγαλώνουμε μαζί. Τώρα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι είμαι μικρότερη από τις άλλες μαμάδες και της αρέσει. Αυτό που μετρά περισσότερο για μένα είναι η επικοινωνία, να αισθάνεται άνετα να μου μιλήσει για τα πάντα.
Σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης σου, μπήκες στο «GNTM». Η τηλεόραση τι σου έχει δώσει;
Το «GNTM» βοήθησε πολύ στο να γίνω γρήγορα γνωστή, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι πώς το αξιοποιείς μετά.
Είδαμε πολλές φορές ανθρώπους να βγαίνουν από ένα ριάλιτι διάσημοι αλλά μετά να σβήνουν.
Ναι, συμβαίνει πολύ συχνά. Ίσως γιατί συμβιβάζονται κατά κάποιο τρόπο με αυτό που τους δίνει η φήμη άμεσα. Σταματούν να διεκδικούν, να δουλεύουν για τα θέλω τους και την εξέλιξή τους. Μένουν στάσιμοι, νομίζω, γιατί αρκούνται με αυτό που πήραν, το οποίο κατά κανόνα είναι προσωρινό.
Εσύ, βέβαια, ήσουν ήδη επαγγελματίας…
Ναι, για μένα ήταν ένας σταθμός σε μια πορεία που υπήρχε και που συνεχίστηκε. Εγώ μπήκα στο παιχνίδι, για να επιδιώξω την εξέλιξη, το επόμενο βήμα και συγκεκριμένα με στόχο να ανοίξω τον δρόμο για την Ελλάδα και το εξωτερικό. Σκέφτηκα ότι θα με δει κάποιος, θα με μαναντζάρει και θα με προωθήσει. Και όντως, το πέτυχα. Περίμενα ότι κάποιος θα με δει στην τηλεόραση, αλλά τελικά βρήκα την Έλενα Χριστοπούλου μέσα στο παιχνίδι!
Πρόσφατα ανάρτησες μια φωτογραφία μαζί της από το κρεβάτι σου στο Ογκολογικό. Γιατί διάλεξες να δημοσιοποιήσεις την εμπειρία σου με τον καρκίνο, αφού τον πέρασες και μετά;
Ήθελα να το περάσω, χωρίς να το ξέρει κανείς. Ένιωθα ότι αυτό μού έδινε μια ασπίδα. Δεν ήθελα ο καρκίνος να μπει σαν τίτλος πάνω από το κεφάλι μου, να καθορίζει από δω και μπρος το ποια είμαι. Ήθελα να το αποφύγω, για να προστατεύσω την ψυχολογία μου. Στην αρχή ένιωθα όλα τα αρνητικά συναισθήματα και ξέρεις όσο βρίσκεσαι στη διαδικασία που το παλεύεις, είσαι ευάλωτη και εύκολα μπορεί να σε ρίξει το κάθε σχόλια. Το πέρασα με πολύ στενούς, πολύ δικούς μου ανθρώπους.
Πότε έγινε η διάγνωση;
Διαγνώστηκα τον Μάρτη του 2025 και μπήκα αμέσως στο χειρουργείο και θεραπείες για οκτώ μήνες. Δεν σταμάτησα όμως να ζω τη ζωή μου κανονικά, κάθε μέρα στο γυμναστήριο, ταξίδια για δουλειά, φωτογραφήσεις. Κάποιες μέρες ήταν δύσκολες σωματικά, αλλά για μένα θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να τα σταματήσω όλα και να πω «Τώρα είμαι άρρωστη». Ψυχολογικά, τουλάχιστον, με βοήθησε πολύ που συνέχισα να είμαι ενεργή, δεν το άφησα να με ρίξει.
Πώς σε άλλαξε αυτή η εμπειρία;
Με άλλαξε και πιστεύω ότι όσο περνάει ο καιρός, θα με αλλάζει περισσότερο, γιατί είναι πάρα πολύ πρόσφατο. Σίγουρα ήδη βλέπω τη ζωή αλλιώς, τις προτεραιότητές μου και αυτά στα οποία δίνω πλέον σημασία.
Προσέχεις πιο πολύ τον εαυτό σου;
Ακούω πιο πολύ τον εαυτό μου. Τα συμπτώματα στο έντερο τα είχα για πάνω από ένα χρόνο και δεν είχα δώσει την απαραίτητη σημασία. Δεν περιμένεις ότι στα 27 σου θα ακούσεις αυτή τη διάγνωση. Τελικά, ήταν όντως ένας όγκος που μεγάλωνε και ευτυχώς δεν προχώρησε σε μετάσταση. Αισθάνομαι τυχερή, γιατί η εξέλιξη θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετική.
Ένας από τους ανθρώπους που ήταν δίπλα σου είναι και ο σύντροφός σου. Γνωριστήκατε, ενώ περνούσες τις θεραπείες;
Γνωριστήκαμε τυχαία, ενώ ήμουν στην αρχή της θεραπείας μου. Στον πρώτο μήνα, εάν θυμάμαι σωστά. Ένιωσα ασφάλεια από την αρχή κοντά του, οπότε γνώριζε για την υγεία μου, από το ξεκίνημα. Ένιωθα πως θα έπρεπε να γνωρίζει πριν έχει συνέχεια η σχέση μας, επειδή αυτό είναι το σωστό. Δεν υποχρεούται κανένας να μπει σε αυτή τη διαδικασία και δεν είναι κιόλας όλοι έτοιμοι για αυτό. Είναι στην κρίση του κάθε ανθρώπου και δεν το κρίνω καθόλου. Ο Σόλωνας ήταν δίπλα μου από το πρώτο λεπτό και παραμένει, όχι μόνο στις δύσκολες μέρες αλλά και στις χαρές.
Τι σε κέρδισε σ’ αυτόν;
Με κέρδισε ο χαρακτήρας του. Η οπτική που έχει και η θετικότητά του. Είναι άντρας με στόχους και όνειρα, τα οποία παλεύει καθημερινά για να πετύχει. Ευγενικός και καλοσυνάτος, θα κάνει τα πάντα για αυτούς που αγαπάει. Τον θεωρώ πραγματικά ένα σπάνιο διαμαντάκι.
Πώς είναι η σχέση σας σήμερα που πέρασαν τα δύσκολα;
Είμαστε πάρα πολύ καλά! Η σχέση μας πέρασε από την αρχή από διάφορες δοκιμασίες και από τις δύο πλευρές και αυτό μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Όταν γνωρίζεις ότι έχεις έναν σύμμαχο στα δύσκολα, είναι πολύτιμο. Η σχέση μας, μέρα με μέρα, προχωράει και καλύτερα, κάνοντάς με να ανυπομονώ για το αύριο μαζί του.
