Το Ανώτατο Δικαστήριο, ασκώντας δευτεροβάθμια δικαιοδοσία, αύξησε σημαντικά τις γενικές αποζημιώσεις που επιδικάστηκαν σε νεαρό, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο δυστύχημα στη Λεμεσό, απορρίπτοντας παράλληλα στο σύνολό της την έφεση του οδηγού. Το τροχαίο είχε σημειωθεί το 2008 και από αυτό προκλήθηκαν στον νεαρό μόνιμες βλάβες και διά βίου ιατρικές συνέπειες.
Το τροχαίο σημειώθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2008, γύρω στις 20:45, στην οδό Ιερού Λόχου στη Λεμεσό, έναντι της παρόδου Μολιέρου. Ο εφεσείων οδηγούσε το όχημά του σε ευθύ δρόμο πλάτους περίπου 7,80 μέτρων, όταν παρέσυρε τον τότε 16χρονο εφεσίβλητο, ο οποίος επιχειρούσε να διασταυρώσει τον δρόμο.
Το σημείο σύγκρουσης εντοπίστηκε περίπου 3.10 μέτρα από το πεζοδρόμιο προς το οποίο κατευθυνόταν ο ανήλικος. Δεν εντοπίστηκαν ίχνη τροχοπέδησης στο οδόστρωμα, στοιχείο που, κατά το Δικαστήριο, καταδεικνύει ότι ο οδηγός αντιλήφθηκε τον πεζό την τελευταία στιγμή και δεν πρόλαβε να φρενάρει.
Ο οδηγός υποστήριξε ότι είδε «σκιά» μπροστά του και επιχείρησε ελιγμό προς τα δεξιά, επικαλούμενος περιορισμένο φωτισμό και το σκούρο ντύσιμο του πεζού. Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν προσαρμόστηκε επαρκώς στις συνθήκες ορατότητας, δεν άσκησε τη δέουσα παρατηρητικότητα και δεν ρύθμισε κατάλληλα την ταχύτητα και τα φώτα πορείας του.
Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι και ο 16χρονος δεν εκτίμησε επαρκώς τον κίνδυνο από το επερχόμενο όχημα. Έτσι, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε επιμερίσει την ευθύνη σε ποσοστό 80% στον οδηγό και 20% στον πεζό, κρίση που το Ανώτατο επικύρωσε ως ορθή.
Οι σοβαρές ιατρικές συνέπειες
Ο ανήλικος υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και θλάσεις πνευμόνων. Νοσηλεύτηκε ως πολυτραυματίας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, διασωληνωμένος και σε κωματώδη κατάσταση.
Οι ιατρικές εξετάσεις κατέδειξαν πολλαπλές εγκεφαλικές θλάσεις, αιμορραγία και επισκληρίδιο αιμάτωμα. Στη συνέχεια ανέπτυξε αριστερή ημιπάρεση, διαταραχές συμπεριφοράς και διαγνώστηκε με μετατραυματική επιληψία, για την οποία λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή.
Το Δικαστήριο αποδέχθηκε ότι οι βλάβες στον εγκέφαλο παραμένουν και συνιστούν εστία επιληπτικών κρίσεων. Ο τραυματίας παρουσίασε επεισόδια απώλειας συνείδησης με σπασμούς, ενώ κρίθηκε ότι περιορίζεται σε σημαντικό βαθμό στις δραστηριότητές του. Δεν μπορεί να οδηγεί ούτε να εργάζεται σε βαριά ή επικίνδυνη εργασία, ενώ ενδέχεται να χρειάζεται δια βίου φαρμακευτική αγωγή.
Μαρτυρία πρώην καθηγητή του επιβεβαίωσε ότι μετά το δυστύχημα παρουσίασε έντονες αλλαγές συμπεριφοράς, νευρικότητα και δυσκολία συγκέντρωσης, σε αντίθεση με την προ του ατυχήματος εικόνα του.
Η απόφαση για τις αποζημιώσεις
Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε επιδικάσει €80.000 ως γενικές αποζημιώσεις, €1.840,55 ως ειδικές ζημιές και €50.000 για απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων (οι τελευταίες μειώθηκαν σε €40.000 μετά τον επιμερισμό ευθύνης).
Ο οδηγός άσκησε έφεση, ζητώντας μείωση των ποσών και ανατροπή των ευρημάτων, ενώ ο τραυματίας αντέφεση, ζητώντας αύξηση τόσο του ποσοστού ευθύνης όσο και των αποζημιώσεων.
Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε όλους τους λόγους έφεσης του οδηγού, καθώς και τους περισσότερους λόγους της αντέφεσης. Ωστόσο, έκανε δεκτό τον λόγο που αφορούσε το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, κρίνοντας ότι το αρχικό ποσό ήταν ανεπαρκές σε σχέση με τη σοβαρότητα των τραυμάτων, τον κίνδυνο ζωής που διέτρεξε ο νεαρός και τα μόνιμα κατάλοιπα.
Το ποσό των γενικών αποζημιώσεων καθορίστηκε σε €200.000 επί πλήρους ευθύνης. Μετά την αφαίρεση του 20% λόγω συντρέχουσας αμέλειας, το τελικό ποσό που επιδικάστηκε ανέρχεται σε €160.000.
Παρέμειναν ως είχαν οι αποζημιώσεις για απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων (€40.000) και οι ειδικές ζημιές, ενώ απορρίφθηκε αξίωση για κάλυψη διδάκτρων και ενοικίου σπουδών στην Αθήνα, καθώς δεν θεωρήθηκαν εύλογα προβλεπτή συνέπεια του δυστυχήματος.
Το τελικό αποτέλεσμα
Η έφεση απορρίφθηκε πλήρως και η αντέφεση έγινε μερικώς δεκτή. Το Ανώτατο Δικαστήριο επιδίκασε επίσης έξοδα €3.500 πλέον ΦΠΑ υπέρ του εφεσίβλητου.
Η απόφαση επιβεβαιώνει, σύμφωνα με το Δικαστήριο, το αυξημένο καθήκον επιμέλειας που υπέχουν οι οδηγοί έναντι των πεζών, ιδίως υπό συνθήκες περιορισμένης ορατότητας, καθώς και τη σημασία της ορθής αποτίμησης των μόνιμων συνεπειών σοβαρών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων κατά τον καθορισμό αποζημιώσεων.
