Στο κενό έπεσε η έφεση μητέρας η οποία πήρε το παιδί της από την Κροατία και το έφερε στην Κύπρο. Συγκεκριμένα, προσέβαλε με 13 λόγους έφεσης την απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας η οποία εκδόθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 2025 και με την οποία αποφασίστηκε η επιστροφή του ανήλικου παιδιού της στην Κροατία, βάσει της Σύμβασης της Χάγης του 1980 για τη διεθνή απαγωγή παιδιών.
Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, οι γονείς διατηρούσαν σχέση και λόγω επιπλοκών στην εγκυμοσύνη, το παιδί γεννήθηκε στην Κύπρο τον Νοέμβριο του 2023. Έξι εβδομάδες αργότερα, μετέβησαν στην Κροατία, όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα, με το παιδί να καταγράφεται άμεσα στη διεύθυνση κατοικίας του πατέρα.
Η μητέρα φέρεται να απείλησε ότι θα μετακινηθεί στην Κύπρο με το παιδί χωρίς τη συγκατάθεση του πατέρα. Ως αποτέλεσμα, ο πατέρας εξασφάλισε δικαστικό διάταγμα απαγόρευσης εξόδου και ενημέρωσε σχετικά τη μητέρα στις 14 Μαρτίου 2025, εκφράζοντας ρητά τη διαφωνία του. Παρά το γεγονός ότι αρχικά δεν επιβιβάστηκαν σε πτήση στις 16 Μαρτίου, η μητέρα και το παιδί ταξίδεψαν τελικά στις 18 Μαρτίου 2025 προς την Κύπρο, χωρίς τη γνώση του.
Η σχέση των δύο ξεκίνησε το 2018, με τον πατέρα να επισκέπτεται συχνότερα την Κύπρο. Από την έναρξη της εγκυμοσύνης της το 2023, διέμενε μόνιμα στην Κύπρο και δεν επιθυμούσε μετεγκατάσταση στην Κροατία. Όπως ανέφερε, μετέβη στην Κροατία τον Δεκέμβριο του 2023 για να διασφαλίσει τη σχέση του παιδιού με τον πατέρα, ωστόσο, η συμβίωση αποδείχθηκε σύντομα προβληματική. Το καλοκαίρι του 2024 διαπίστωσαν ότι η σχέση τους δεν μπορούσε να συνεχιστεί, ενώ όπως ισχυρίζεται ο πατέρας απέφευγε την οποιαδήποτε συζήτηση.
Η ίδια υποστήριξε ακόμη ότι τον Ιανουάριο του 2025 υπήρξε συμφωνία για επιστροφή της στην Κύπρο με το παιδί, ενώ πραγματοποιούσε ταξίδια στην Κύπρο για επαγγελματικούς λόγους. Τον Φεβρουάριο του 2025 προχώρησε σε εγγραφή του παιδιού σε νηπιαγωγείο και τον Μάρτιο ταξίδεψε στην Κύπρο μαζί του, υποστηρίζοντας ότι αυτό έγινε με τη συγκατάθεση του πατέρα.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού εξέτασε τη σχετική νομολογία και αξιολόγησε το αποδεικτικό υλικό, κατέληξε ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν συνάδουν με τον ισχυρισμό περί προσωρινής παραμονής στην Κροατία. Όπως επισημάνθηκε, το παιδί, από την ηλικία των 45 ημερών, διέμενε στο Ζάγκρεμπ με τους δύο γονείς του, ήταν καταγεγραμμένο στη διεύθυνση κατοικίας του πατέρα, παρακολουθείτο από παιδίατρο εκεί και είχε ενταχθεί στην καθημερινή οικογενειακή ζωή. Επιπλέον, η βάφτισή του πραγματοποιήθηκε στο Ζάγκρεμπ με τη συναίνεση και των δύο γονέων.
Με βάση τα στοιχεία αυτά, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Κροατία αποτελούσε τον τόπο συνήθους διαμονής του παιδιού. Ακόμη, διαπίστωσε ότι η γονική μέριμνα ασκείτο από κοινού και ότι η μονομερής μετακίνηση του ανηλίκου από τη μητέρα συνιστούσε παραβίαση των δικαιωμάτων επιμέλειας του πατέρα, χωρίς την συναίνεση.
Οι λόγοι απόρριψης της έφεσης
Το Εφετείο απέρριψε όλους τους βασικούς ισχυρισμούς της μητέρας και επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση. Ειδικότερα, κρίθηκε αποδεκτή η μαρτυρία της Κεντρικής Αρχής της Κροατίας, καθώς πρόκειται για ειδική διαδικασία της Σύμβασης της Χάγης.
Επίσης καθοριστικό στοιχείο έπαιξε η πραγματική ζωή του παιδιού και όχι οι προθέσεις των γονέων, καθώς το παιδί είχε πλήρως ενταχθεί στην Κροατία.
Επιπλέον, δεν αποδείχθηκε σαφής και ισχύουσα συναίνεση του πατέρα. Αντίθετα έπαιξε ρόλο η προσφυγή του πατέρα σε δικαστήριο στις 11.3.2025 για απαγόρευση εξόδου του παιδιού.
Καταληκτικά, το Εφετείο επικύρωσε τα πρωτόδικα διατάγματα και διέταξε την επιστροφή του παιδιού στην Κροατία το αργότερο μέχρι τις 15 Απριλίου 2026 και ώρα 12:00 το μεσημέρι. Η μητέρα διατηρεί τη δυνατότητα να συνοδεύσει η ίδια το παιδί, με υποχρέωση να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες και να ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές για τη νέα διεύθυνση διαμονής στο Ζάγκρεμπ. Δεν εκδόθηκε διαταγή για έξοδα.
