Στο νέο της βιβλίο με τίτλο «Δυο Ζωές Μακριά», η συγγραφέας Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου αντλεί έμπνευση από προσωπικές εμπειρίες και τη δημοσιογραφική της ματιά, ενώ η σχέση της με την Αφρική αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα. Το βιβλίο εξερευνά μυστικά, οικογενειακούς δεσμούς και την ανθεκτικότητα της γυναίκας μέσα σε κοινωνικές και ιστορικές προκλήσεις.
-Σε προηγούμενα βιβλία σας αντλήσατε έμπνευση από πραγματικά γεγονότα, κάτι που συμβαίνει και στο καινούριο σας βιβλίο. Οι προσωπικές εμπειρίες σας, σε τι βαθμό έχουν επηρεάσει το έργο σας; Πιστεύω ότι το έχουν επηρεάσει θετικά. Εξάλλου, βιβλία χωρίς εμπειρίες δεν έχουν τίποτα να πουν. Όταν γράφω, ζωγραφίζω στον καμβά της ζωής με χρώματα ζωντανά, αποτυπώνω γεγονότα, μεταδίδω γνώσεις, και οι ιστορίες μου είναι κατάθεση ψυχής. Ο αναγνώστης καταλαβαίνει πότε του λένε αλήθειες. Συχνά τα θέματά μου απορρέουν από την επικαιρότητα. Σε αυτό λειτουργεί μάλλον η δημοσιογραφική μου ιδιότητα.
-Η σχέση σας με την Αφρική, είναι ο τόπος και οι μνήμες σας, έχετε πει. Πόσο αλήθεια σας έχουν προσδιορίσει; Έχω πει πως ο τόπος, ο χρόνος και οι μνήμες στα λογοτεχνικά κείμενα αφήνουν το αποτύπωμα του συγγραφέα. Και αυτό ισχύει. Σε πολλά βιβλία μου, το στίγμα της Αφρικής βγαίνει αβίαστα. Έζησα τριάντα χρόνια σ’ αυτόν τον τόπο και έχω ζυμωθεί με τις δυσκολίες και την ανημποριά των ανθρώπων. Η φύση μου χάρισε άπειρες απολαύσεις. Όταν στρέφω τη σκέψη πίσω, νιώθω μια γλυκιά χαρμολύπη.
–Μιλήστε μας για την υπόθεση του βιβλίου. Τις μέρες της καραντίνας, σερφάροντας στο Facebook, μια ανάρτηση και μια φωτογραφία έγιναν αφορμή να ανακαλύψω τη διπλή ζωή του πατέρα μου και την ύπαρξη μιας ετεροθαλούς αδερφής στη μακρινή Αφρική. Έτσι ξεκίνησα ένα ταξίδι αναζήτησης μέσα στο χρόνο. Ένα ταξίδι προς την κατανόηση, τη συγχώρεση και τη συμφιλίωση.
-Πόσο εύκολο ήταν για εσάς να «ταξιδέψετε» στον χρόνο και να αναζητήσετε βαθιά μυστικά; Ήταν πολύ ψυχοφθόρο. Εικόνες και μνήμες έρεαν στο μυαλό μου αβίαστα, σαν κινηματογραφική ταινία, ξεθάβοντας το παρελθόν. Έκλαψα, γέλασα, στοχάστηκα. Μα ένιωθα ελεύθερη. Για πρώτη φορά έγραφα για μένα χωρίς να νοιάζομαι αν αυτά που γράφω θα αρέσουν στους άλλους. Παρόλα τα διλήμματα σχετικά με το αν ήταν σωστό ή λάθος να γράψω την προσωπική μου ιστορία, επέλεξα την εξωστρέφεια.
–Πώς συνδέετε διαφορετικούς κόσμους και βιώματα στο βιβλίο; Αφήνοντας χώρο στις δύο αδερφές να διηγηθούν ξεχωριστά η κάθε μία τη δική της ιστορία, διανύουν μια διαδρομή 50 χρόνων μέσα σε πολέμους, επαναστάσεις, εγκατάλειψη, πόνο και μοναξιά, μέχρι που, αποκαθαρμένες, βγαίνουν λυτρωμένες από τα πάθη τους.
-Δύο μητέρες είναι οι ηρωίδες σας. Πώς εξελίσσονται στο βιβλίο; Δύο μητέρες βγαλμένες από διαφορετικούς κόσμους, με διαφορετικά βιώματα και ηθικές αξίες, δρουν ανάλογα με τα ηθικά όρια που γνωρίζει η κάθε μία, διεκδικώντας τον άνδρα που καθόρισε τις ζωές τους. Καμία από τις δύο δεν βγαίνει κερδισμένη.
–Μέσα από τα μυθιστορήματά σας, η αγάπη σας για τις γυναίκες είναι φανερή. Τι συμβολίζει για εσάς η γυναίκα; Ύμνο στη ζωή! Με γοητεύει η άκαμπτη δύναμη ψυχής και σώματος. Δύναμη που λυγίζει χωρίς να σπάει. Η ανθεκτικότητα και η ικανότητα να ξανασηκώνεται και να μεταμορφώνει το τραύμα της σε γνώση. Ύμνησα τη γυναίκα με αναπηρία («Η ζωή είναι αγάπη»), την κακοποιημένη («Αν ήξερα αλλιώς να σ’ αγαπώ»), τη γυναίκα που ξεστράτισε, πάλεψε και στάθηκε πάλι όρθια («Ασυγχώρητο λάθος»).
–Έχετε ασχοληθεί και με το νεανικό βιβλίο. Είναι κάτι που θα δούμε στα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια; Έχω γράψει μια συλλογή διηγημάτων και επτά μυθιστορήματα. Άλλα δύο είναι υπό έκδοση. Τα παιδιά, με τον ήλιο κρεμασμένο στη ματιά και την καρδιά γεμάτη όνειρα, θα είναι πάντα στις προτεραιότητές μου.
Ελεύθερα, 15.02.2026
