Συχνά στις κουβέντες που κάνουμε στις πόρτες του Δημοτικού του Αγίου Ανδρέα εν αναμονή του κτυπήματος του κουδουνιού, επανέρχεται η κουβέντα ανάμεσά μας για το πόσο άλλαξαν τα πράγματα, πόσο ο γύρω κόσμος και οι ηγέτες τρελάθηκαν, πόσο αλλοιώθηκαν έννοιες σημαντικές… και το μυαλό όλων πηγαίνει σε τεθνεώτες και μη δασκάλους και διευθυντές, στους σχολικούς κήπους που φτιάχναμε, στο μάθημα των οικοκυρικών που πλέον δεν είναι gender correct!
Ιδιαίτερα θυμάμαι τον γιατρό Ευαγγελίδη που επισκεπτόταν τα δημοτικά και στο τέλος της ομιλίας του είχαμε να επιλέξουμε ως δώρο ή ένα γραμματόσημο ή μια καραμέλα.
Σίγουρα άλλαξαν τα πράγματα και μεταλλάχθηκαν και σημαντικά και ασήμαντα. Ένα πράγμα όμως παραμένει σταθερό και αμετάβλητο. Ότι είμαστε εκεί, στο ξωπόρτι και περιμένουμε με περισσή χαρά και χαμόγελα να παραλάβουμε εγγόνια, ν’ ακούσουμε τις κουβέντες τους, να φάμε παρέα και στη συνέχεια ακόμη να τα συνοδέψουμε στα απογευματινά μαθήματα.
Το αφιέρωμα του χρόνου μας είναι από ψυχής… γιατί στο τέλος του απογεύματος εμείς ευτυχώς παραδίνουμε και επιστρέφουμε στα δικά μας, πολλοί στη μοναξιά τους, άλλοι στις ασχολίες τους. Η σχέση με τα εγγόνια είναι δοτική και αμφίδρομη, δίνουμε και παίρνουμε από τη χαρά τους. Την είσοδό τους στον κόσμο των μεγάλων και στο άκουσμα της πρώτης ανάγνωσης, στις πρώτες ορθογραφίες!
Το κρατούμενο είναι τούτη η αμφίδρομη σχέση που δεν κατανοούν οι εξ Εσπερίας ορμώμενοι! Στα βόρεια χρόνια της ζωής μου θυμάμαι ότι φίλοι μου έλεγαν ότι τα παιδιά τους, μετά τις σπουδές, μπορούν να ζήσουν στο πατρικό τους, αλλά με ενοίκιο!
Πόσο μάλλον ν’ ασχοληθούν με τα εγγόνια τους. Συνθήκες και νοοτροπίες ευτυχώς αδιανόητες και αλλότριες για τη λεκάνη της Μεσογείου.
Διάβαζα ότι στις ΗΠΑ κυκλοφορούν αρκουδάκια τα οποία με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης λένε παραμυθάκια στα παιδάκια για να αποκοιμηθούν.
Ο γονιός τοποθετεί το παιδί του στο κρεβάτι, πατάει ένα κουμπάκι, σβήνει το φως και το αρκουδάκι αρχίζει να μιλάει στη γλώσσα της επιλογής του γονέα. Βέβαια οι γονείς, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα θα πρέπει να είναι πολύ προσεχτικοί στην αγορά αυτού του νέου παιγνιδιού!
Τι είδους παραμύθια λέει το αρκουδάκι; Είναι πολιτικά ορθά; Αρμόζουν για όλα τα παιδάκια; Ο πολιτισμός του woke καραδοκεί, είναι ανδρική ή γυναικεία η φωνή; Υπάρχουν φαίνεται αρκουδάκια για κάθε ιδιαιτερότητα, κι όλα αυτά για να μπορούν ανενόχλητοι οι γονείς… να βλέπουν Νέτφλιξ ή μάππα!
Το αποτέλεσμα βέβαια αυτής της νοοτροπίας κι αυτής της νέας μεθόδου μεγαλώματος παιδιών το βλέπουμε καθημερινά στους δέκτες μας!
Οι προχώ της δικής μας κοινωνίας θα το βρουν σούπερ [όπως την πλατεία της Ζάχας). Άλλοι θα το διαβάσουν και θα το προσπεράσουν, εγώ που είμαι γιαγιά ‘παραμυθού’ δεν μπόρεσα να το βγάλω από το μυαλό μου.
Και οι γιαγιάδες; Και τα παραμύθια και η φωνή που νανουρίζει γλυκά; Και οι αγκαλιές και τα φιλιά πριν τον ύπνο; Οφείλω να πω ότι μόνο και μόνο η ιδέα με έβαλε σε σκέψεις.
Την επομένη το ξεπέρασα γιατί έβαλα να δουλέψει η λογική μου. Πού θα βρει η ΤΝ τα παραμυθάκια; Ίσως από ένα σουπερμάρκετ αναλόγως χρώματος, γένους και ηλικίας που θα πρέπει να είναι και οικουμενικό για να μπορεί η ΤΝ να έχει τη δυνατότητα ν’ αποκοιμίζει παράλληλα ένα Ουκρανάκι που ακούει τα βομβαρδιστικά πάνω από το κεφάλι του, τα εγγόνια του Κιμ ιλ Γιούγκ κι αυτά του σφαγέα της γειτονιάς μας, χωρίς να ξεχνώ αυτά του Πλανητάρχη, και προ πάντων τα δικά μου!
Με αυτή την προοπτική μάλλον θα πρέπει το κάθε κράτος να δημιουργήσει τον δικό του παροχέα που θα τροφοδοτεί την ΤΝ. Αυτό με καθησύχασε γιατί ξέρω ότι εδώ και 52 χρόνια το δικό μου μισό κράτος στάθηκε ανίκανο να βρει έναν παροχέα για τις τηλεφωνικές ανάγκες ενός τόπου 9251 τετραγωνικών χιλιόμετρων.
Έτσι το ξεπέρασα και ησύχασα και το μυαλό ασχολήθηκε με τα σημαντικά: Τα επόμενα παραμύθια, το μενού της βδομάδας που θα ακολουθήσει, η αναζήτηση των καλύτερων προϊόντων για τα φαγητά που μαγειρεύω και οι βόλτες που προγραμματίζω μαζί τους!
Στόχος να τους βοηθήσω ν’ ανοίξουν οι ορίζοντες τους, να καταλάβουν και να εκτιμήσουν τους ανθρώπους και τη φύση.
Είναι επάγγελμα προσοδοφόρο και μοναδικό, αγαπητοί φίλοι, το ανάγιωμα των εγγονιών. Η καλύτερη ανταμοιβή είναι η ατάκα ενός μικρού κοριτσιού που κρυφάκουσα. Κάποιος ρώτησε; Ποιανού το φιλί είναι το αγαπημένο σου… και η αποστομωτική απάντηση: της γιαγιάς μου!
Καλές γιορτές, αγαπητές γιαγιάδες και παππούδες, καλό Πάσχα να μας βρει απ’ άκρη σ’ άκρη της μεγαλονήσου. Μαζί με τα εγγόνια σας να βάψετε αυγά με κρεμμυδόφυλλα και να τα τυλίξετε μαζί με κίτρινες μαργαρίτες μέσα σε κομμάτια ‘καλσόν’ όπως κάναμε παλιά.
Ή να πάτε βόλτα στη θάλασσα και να μαζέψετε φύκια και να τα βράσετε με τα αυγά για να δουν τα πιτσιρίκια τι χρώματα θα βγουν. Φορέστε τους ποδιά της κουζίνας και ζυμώστε μαζί, δώστε τους ένα πλάστη ν’ ανοίξουν το φύλλο για τις φλαούνες, να κάνουν τις δικές τους. Να λερωθούν, να κολλήσει η ζύμη στα χέρια τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά αναγνώρισης της ζωής.
Σημ: Τις επόμενες δυο βδομάδες η στήλη θα σιγήσει προσωρινά, αλλά θα επανέλθει δριμύτερη.
Ελεύθερα, 05.04.2026
