Ο διακεκριμένος πιανίστας Γιάννης Γεωργίου μιλά για τη ζωή του στην Κύπρο, τη σχέση του με το κοινό και τη μουσική ως διαρκή αναζήτηση.
Το τηλεφώνημά μου τον βρίσκει στη θάλασσα, στη Λεμεσό. Είναι ο τόπος που τον ξεκουράζει, τον ζωντανεύει όπως θα μου πει λίγες μέρες μετά όταν συναντιόμαστε με αφορμή τα δύο ρεσιτάλ πιάνου που θα δώσει αυτό τον μήνα στη Λευκωσία και την Πάφο. Έχοντας επιλέξει να ζήσει μόνιμα στην Κύπρο εδώ και αρκετά χρόνια, μετά από μια μακρά περίοδο διαμονής του στο εξωτερικό, ο διακεκριμένος πιανίστας, παραδέχεται πως αν και η επιλογή του ήταν συνειδητή, του λείπουν πολλά. «Απουσιάζουν οι αίθουσες συναυλιών, οι τακτικές σειρές κλασικής μουσικής, οι ορχήστρες. Αν και εκτιμώ βαθύτατα τη Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου και παρακολουθώ συχνά τις συναυλίες της, πέρα από αυτή δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για συμφωνικό ρεπερτόριο. Δεν έχουμε ένα μεγάλο Μέγαρο Μουσικής ούτε εξειδικευμένες μικρότερες αίθουσες με σταθερό πρόγραμμα. Έτσι, οι περισσότερες πρωτοβουλίες είναι αποτέλεσμα προσωπικού αγώνα των καλλιτεχνών».
–Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να σου επιτρέψει να λειτουργείτε και να δουλεύετε επαγγελματικά ως μουσικός, έτσι, όπως μπορεί να σας το προσφέρει και μια χώρα στο εξωτερικό; Σαφώς. Οι συναυλίες εδώ απαιτούν τεράστια προσωπική οργάνωση και τρέξιμο, όλα σχεδόν γίνονται από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν οργανωμένες αίθουσες σε πολλές πόλεις με δικά τους καλλιτεχνικά προγράμματα και μηχανισμούς προβολής και οργάνωσης. Εκεί ο καλλιτέχνης επικεντρώνεται αποκλειστικά στην ερμηνεία. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη.
–Η ανάγκη για επαφή όμως με το κοινό είναι σίγουρα μεγάλη, ακόμα κι όταν υπάρχουν δυσκολίες, έτσι δεν είναι; Απολύτως. Έχω ανάγκη να εξελίσσεται ο κύκλος της δουλειάς μου. Να δημιουργώ ένα πρόγραμμα, να το δουλεύω σε βάθος, να το παρουσιάζω και μέσα από αυτή τη διαδικασία να γεννιέται η επιθυμία για το επόμενο. Είναι μία διαδικασία συνεχούς ανανέωσης που διευρύνει τα όριά μου.
–Θεωρείς πως η κλασική μουσική ενδιαφέρει μόνο συγκεκριμένο κοινό; Πιστεύω ακράδαντα ότι η ενέργεια και η αξία της μουσικής μπορούν να βιωθούν από όλους, ιδιαίτερα από όσους δεν έχουν μουσικό υπόβαθρο ή προκαταλήψεις. Η μουσική είναι μια παγκόσμια πηγή χαράς και συναισθήματος.
–Η επιλογή των έργων που θα παρουσιάσεις κάθε φορά πραγματοποιείται και λόγω της θέλησής σου για προσωπική εξέλιξη; Σ’ ένα μεγάλο βαθμό ισχύει. Πρώτα απ’ όλα επιλέγω να παίξω αυτό που επιθυμώ βαθιά. Έργα που με απασχολούν καιρό, που «διψώ» να τα προσεγγίσω. Έπειτα σκέφτομαι πώς θα μπορέσουν να συνομιλήσουν μεταξύ τους. Χτίζω το πρόγραμμα σαν μια διαδρομή με εισαγωγή, κορύφωση, αντιθέσεις. Είναι σαν να επιμελείσαι μια έκθεση ή να δημιουργείς ένα μουσικό κολάζ. Φυσικά σκέφτομαι και το κοινό, αλλά δεν επιλέγω με κριτήριο το τι «θα αρέσει».
–Εξερευνάς εκ νέου μια ερμηνεία που μπορεί να έχεις κάνει κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρα σου; Αναπόφευκτα. Ο μεγάλος πιανίστας Βλαντίμιρ Χόροβιτς είχε πει ότι ποτέ δεν παίζεις ένα έργο με τον ίδιο τρόπο δύο φορές. Συμφωνώ απόλυτα. Κάθε φορά που ερμηνεύεις ένα έργο, θα το κάνεις διαφορετικά. Επιστρέφεις σ’ αυτό και το επανεξετάζεις. Η ερμηνεία είναι μια συνεχής ανακάλυψη.
–Έχεις βγάλει κάποιο συμπέρασμα για μουσική στο πέρασμα των χρόνων; Είναι μια διαδικασία συνεχούς μάθησης και ανακάλυψης. Υπάρχουν τόσα άγνωστα γύρω από τη μουσική. Είναι ένα μυστήριο… Για παράδειγμα, αν εξετάσουμε την ύπαρξη της μουσικής κοσμικά, θα αναρωτηθούμε: τι είναι αυτό που ονομάζουμε μουσική; Γιατί μας αγγίζει τόσο βαθιά; Γιατί είναι τόσο σημαντική, τόσο απαραίτητη για τον κόσμο; Αναρωτιέμαι τι έχω μάθει και πόσα ακόμη χρειάζεται να μάθω.
–Γιατί πιστεύεις ότι η μουσική μάς αγγίζει τόσο πολύ; Η μουσική είναι μια μορφή έκφρασης και όλοι μας ταυτιζόμαστε με αυτήν.
–Εσύ καταφεύγεις στην τέχνη σου, τη μουσική σου; Είναι ένα τεράστιο μέρος του κόσμου μου και λειτουργεί ως καταφύγιο. Είναι ένας χώρος στον οποίο βυθίζομαι, σκέφτομαι, νιώθω και περνώ πολλές ώρες μαζί του. Είναι ένας χώρος έκφρασης, όπου θα στραφώ για να ακούσω και να νιώσω αυτά που θέλει να μου μεταδώσει ο συνθέτης ή ο ερμηνευτής. Με τη μουσική περνώ καλά.
–Ποιο ρόλο παίζει η πειθαρχία στη ζωή ενός μουσικού και πώς συνδυάζεται με το ταλέντο; Συχνά καταλήγω να λέω πως ταλέντο είναι η έντονη επιθυμία να κάνεις κάτι. Βεβαίως υπάρχουν χαρισματικές περιπτώσεις, όπως ο Μότσαρτ, αλλά η θέληση και η πειθαρχία είναι καθοριστικές στην πορεία ενός μουσικού.
–Νιώθεις ότι η Κύπρος σε έχει αγκαλιάσει; Το κοινό, ναι. Κάθε φορά σε κάθε ρεσιτάλ που δίνω, η ανταπόκριση είναι συγκινητική. Υπάρχει ουσιαστικό ενδιαφέρον και διάλογος. Αυτό είναι πραγματική αγκαλιά. Σε επίπεδο κρατικής πολιτικής, υπάρχει σίγουρα έδαφος για βελτίωση, καθώς οι αδυναμίες είναι μεγάλες. Είναι δύσκολο να διακρίνεις ένα όραμα… Υπάρχουν πολλά πράγματα που παραμένουν παραγνωρισμένα, δημιουργοί που δεν αναγνωρίζονται όσο θα έπρεπε, αλλά και ολόκληροι τομείς που μένουν στο περιθώριο. Υπάρχουν αδυναμίες στο σύστημα και, προσωπικά, δεν νιώθω ότι υπάρχει πραγματική στήριξη. Αγκαλιά από το σύστημα σίγουρα δεν έχω νιώσει.
Ελεύθερα, 08.03.2026
Εγγραφή στο Newsletter
