Για ακόμα μια φορά αδυνατούμε να διαχειριστούμε επιτυχώς μια κρίση. Όπως με την έκρηξη στο Μαρί, την παραλίγο οικονομική χρεοκοπία του 2013, τις πυρκαγιές και το υδατικό, η Κύπρος παρουσιάζει εγγενείς αδυναμίες στη διαχείριση κρίσεων.
Σήμερα, φτάσαμε στο σημείο να κινδυνεύει η δημόσια υγεία, ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας και οι εξαγωγές κτηνοτροφικών προϊόντων από τον αφθώδη πυρετό.
Δυστυχώς, η βασική αιτία της αδυναμίας μας αυτής είναι πάντα η ίδια, το κράτος. Ενώ όλοι οι Προέδροι και οι κυβερνήσεις έχουν ως σύνθημα τους τον εκσυγχρονισμό του κράτους, μόλις συμβεί κάτι απρόοπτο, το κράτος σηκώνει τα χέρια ψηλά και αποκαλύπτεται η γύμνια του.
Ανεξάρτητα ποιες υπηρεσίες του κράτους έχουν την ευθύνη για κάθε κρίση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Κακοί χειρισμοί, λανθασμένες αποφάσεις, “τρύπιες” διαδικασίες, κωλυσιεργία δράσης, αντιποτελεσματικές κινήσεις.
Και μιλάμε για ένα κράτος, με χιλιάδες υπαλλήλους, εκατοντάδες διευθυντές και υψηλοβάθμια στελέχη, που υποτίθεται ότι είναι καταρτισμένοι για κάθε ενδεχόμενο.
Αν σκεφτούμε ότι αυτό το κράτος είναι επιφορτισμένο και με την ευθύνη να προστατέψει τον τόπο και τον λαό από μια ενδεχόμενη νέα τουρκική επίθεση, τότε αντιλαμβανόμαστε σε ποια χέρια είναι η τύχη μας.
Νομίζουμε ότι εκτός από τις έρευνες για τη διασπορά του αφθώδη πυρετού και τις αποζημιώσεις που πρέπει να δοθούν στους κτηνοτρόφους, η Κυβέρνηση θα πρέπει επιτέλους να εστιάσει σοβαρά και στο πως πραγματικά θα αναβαθμίσει και να εκσυγχρονίσει το κράτος και τις υπηρεσίες του.
Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που υποσχέθηκε την αλλαγή του κράτους του 1960, οφείλει να εστιάσει σ’ αυτό το θέμα και να προχωρήσει άμεσα σε τολμηρές τομές και αλλαγές στη δομή και λειτουργία του κράτους.
Η εικόνα που εκπέμπουμε ως κράτος είναι αποκαρδιωτική και αυτό το αντιλαμβάνονται οι πολίτες. Ήδη, όλοι μιλούν για τις ευθύνες της Κυβέρνησης, των κρατικών υπηρεσιών και των συναρμόδιων φορέων.
Ο κόμπος, όμως, έφτασε στο κτένι. Είτε θα αποφασίσουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με τις ανεπάρκειες και την αντιποτελεσματικότητα του κράτους, είτε θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο ίδιο έργο.
Βρισκόμαστε στο 2026, η χώρα μας έχει την Προεδρία της Ε. Ένωσης και εμείς αδυνατούμε να προλάβουμε και να ελέγξουμε μια κρίση υγιεινής στην κτηνοτροφία μας.
Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι κάποιες υπηρεσίες γνώριζαν την ύπαρξη της ασθένειας πριν τη διάδοση της και ότι τα αιτία της ενδεχόμενα να ήταν οι ζωοτροφές από τα κατεχόμενα, απορούμε που πάμε.
Εδώ που φτάσαμε σήμερα, ελπίζουμε να μην πάθουμε χειρότερα. Και αυτά, αφορούν την επέκταση της ασθένειας και σε άλλες επαρχίες, εκτός της Λάρνακας, το μπλοκάρισμα των εξαγωγών κτηνοτροφικών προϊόντων μας από την Ε.Ε. ή άλλες χώρες και τη θανάτωση κι’ άλλων ζώων. Αν επισυμβούν κι’ αυτά, θα μιλάμε για ολική καταστροφή, με όλες τις αρνητικές συνέπειες για την οικονομία του τόπου.
Η μπάλα, λοιπόν, βρίσκεται στα χέρια της Κυβέρνησης: Τόσο για εξάλειψη του αφθώδη πυρετού από την Κύπρο, όσο και για την αναμόρφωση του κράτους. Πραγματικά, είμαστε στο παρά πέντε και κάτι πρέπει να γίνει…
