Ένας φίλος τεχνοκράτης, με πολυετή παρουσία σε διευθυντικές θέσεις μεγάλων εταιρειών, δεν το χωνεύει ακόμα:
Πώς γίνεται ο πιο στενός συνεργάτης του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κ. Χαραλάμπους, να μην ενεργοποίησε όλα τα διαθέσιμα φίλτρα ελέγχου και προστασίας του κράτους και του πολιτικού του προϊστάμενου πριν μπει στην παραμικρή συζήτηση με έναν εμφανιζόμενο ξένο επενδυτή; Στην… εποχή του AI;
Πώς γίνεται ο Γιώργος Χρυσοχός, ο CEO ενός μεγάλης εμβέλειας επιχειρηματικού ομίλου με δραστηριότητες και σε χώρες του εξωτερικού, όπως η Cyfield, να μην προβεί στους αναγκαίους ελέγχους πριν μπει σε ενημερωτικές επαφές ή και διαπραγματεύσεις με κάποιον Γκεργκίου που θέλει να αγοράσει έναν ηλεκτροπαραγωγό σταθμό που στοίχισε 300-350 εκατ. ευρώ ή όσα στοίχισε;
Πώς γίνεται ένας σύμβουλος επιχειρήσεων και πρώην υπουργός Ενέργειας επί σειρά ετών, όπως ο κ. Λακκοτρύπης, να υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο με κάποιον ή κάποιους που ξαφνικά εξαφανίζονται και δεν τους βρίσκει κανένας; Ούτε τους ίδιους ούτε τις ιστοσελίδες τους; Πώς γίνεται να τους ανοίγει την πόρτα στο Προεδρικό χωρίς να τους έχει ξεψαχνίσει από πάνω μέχρι κάτω, για να προστατέψει και τη δική του επαγγελματική υπόσταση αλλά και την αξιοπιστία του κράτους και των αξιωματούχων του; Και πώς γίνεται το Προεδρικό να ανοίγει την «πόρτα», επειδή τους επενδυτές τους έστειλε «ένας φίλος και παλιός συνεργάτης»;
Ο φίλος τεχνοκράτης, που δούλεψε σε ξένες εταιρείες από θέσεις διευθυντικές, μάς υπενθύμισε τρία γράμματα του αγγλικού αλφαβήτου, τα οποία, όπως μάς είπε, τα ξέρουν και οι κλητήρες σοβαρών εταιρειών και σοβαρών οργανισμών: KYC.
Στη γλώσσα των επιχειρήσεων σημαίνει Know Your Customer (Γνώρισε τον Πελάτη σου). Όπως διαβάζουμε, είναι μια διαδικασία που χρησιμοποιούν οργανισμοί, τράπεζες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και πολλές επιχειρήσεις για να επιβεβαιώνουν την ταυτότητα των πελατών – συνεργατών – επενδυτών που τους προσεγγίζουν και για να αξιολογούν πιθανούς κινδύνους από σχέσεις με άγνωστους δυνητικούς συνεργάτες (π.χ. ξέπλυμα χρήματος, απάτη, δολιοφθορά ή και… υβριδική απειλή).
Και βέβαια, το Know Your Customer είναι απαραίτητο για να διασφαλιστεί από μέρους ενός σοβαρού οργανισμού ή επιχείρησης ότι μια νέα εταιρική σχέση ή συνεργασία ή επένδυση θα γίνει με πλήρη συμμόρφωση με τους ευρωπαϊκούς ή διεθνείς ρυθμιστικούς κανόνες, που οι πλείστοι είναι ενσωματωμένοι και στην ημεδαπή νομοθεσία.
Διαβάζουμε επίσης πως το Know Your Customer περιλαμβάνει συλλογή εγγράφων από τον ενδιαφερόμενο πελάτη, συνεργάτη, επενδυτή, όπως ταυτότητα/διαβατήριο, αποδεικτικό διεύθυνσης, στοιχεία από διεθνείς οργανισμούς για προηγούμενη εταιρική δραστηριότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στοιχεία για την προέλευση των κεφαλαίων του.
Να συζητήσουμε, ναι, κατά πόσο ο κ. Χαραλάμπους δεν είπε όπως τα είπε όσα ακούσαμε να είπε στον «επενδυτή». Μπορεί ναι, άλλες να ήταν οι ερωτήσεις και πιο εκτενείς οι απαντήσεις, αλλά επιλέγηκαν και κολλήθηκαν δίπλα-δίπλα μερικές λέξεις ή φράσεις που ενοχλούν, προβληματίζουν, εξοργίζουν.
Οκ, να ελπίζουμε (ή να τρέμει η ψυχή μας, κ. Χαραλάμπους;) μπας και βρεθεί βίντεο με τις πλήρεις συνδιαλέξεις του προεδρικού συνεργάτη ή των δύο επιχειρηματιών για να λάμψει όλη η αλήθεια. Είναι, όμως, υπερβολική η απαίτησή μας να βρίσκει τρόπο το κράτος και οι αξιωματούχοι του να ξέρουν χαρτί και καλαμάρι, εκ των προτέρων, με ποιον θα μιλήσουν και με ποιον θα διαπραγματευτούν επενδύσεις ή κοινωνικές προσφορές ή ο,τιδήποτε άλλο;
Αυτό, ναι, είναι ασυγχώρητο. Και επικίνδυνο.
