Απορρίφθηκαν όλες οι εφέσεις και επικυρώθηκε πλήρως η πρωτόδικη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην υπόθεση του θανάτου του μαθητή Σταύρου Γιωργαλλή, 10 ετών από τα Κλαυδιά, με το Εφετείο να επιβεβαιώνει την καταδίκη του γιατρού Ηρακλή Παντελιδάκη και την αθώωση του γιατρού Κυριάκου Κυριακίδη.
Η υπόθεση αφορά τον θάνατο του 10χρονου τον Μάιο του 2018, μετά από χτύπημα στο κεφάλι κατά τη διάρκεια σχολικής δραστηριότητας, όταν μεταφέρθηκε στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, εξετάστηκε και έλαβε εξιτήριο, παρά το γεγονός ότι στην ακτινογραφία του απεικονιζόταν κάταγμα κρανίου, το οποίο δεν εντοπίστηκε από τους θεράποντες ιατρούς.
Συγκεκριμένα, στην πολυσέλιδη απόφαση που εξέδωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2026, το Εφετείο έκρινε ότι δεν υφίσταται οποιοδήποτε σφάλμα στην πρωτόδικη προσέγγιση αναφορικά με την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της ιατρικής αμέλειας και του θανάτου του παιδιού. Όπως αναφέρεται, «η εσφαλμένη διάγνωση της ακτινογραφίας αποτέλεσε την αφετηρία της αλυσίδας των γεγονότων που οδήγησαν στον θάνατο του άτυχου παιδιού. Ως προς τη νομική αιτιώδη συνάφεια εκείνο το οποίο προέχει είναι ότι η ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά του Εφεσείοντος παρέμεινε ενεργός και ουσιαστική αιτία θανάτου».
Το Εφετείο ξεκαθάρισε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν όφειλε να αποδείξει πως η πράξη του κατηγορούμενου ήταν η αποκλειστική ή κύρια αιτία θανάτου, αλλά ότι συνιστούσε «μία ουσιώδη αιτία». Αναφορές της υπεράσπισης σε αβεβαιότητες για το πώς θα εξελισσόταν η υγεία του παιδιού με διαφορετική αντιμετώπιση, αποδόθηκαν σε πιθανές ευθύνες τρίτων προσώπων και όχι σε αποδυνάμωση της ποινικής ευθύνης του καταδικασθέντος.
Αναφορά γίνεται στην απόφαση στο γεγονός ότι στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας δεν υπήρχε νευροχειρουργός ούτε νευροχειρουργική κλινική.
«Εντούτοις, η εσφαλμένη ιατρική διάγνωση της ακτινογραφίας οδήγησε στην εσφαλμένη αντιμετώπιση του περιστατικού ως ήπιου, αποστερώντας τη δυνατότητα ενεργοποίησης του υφιστάμενου σχεδίου για κλήση ιδιώτη νευροχειρουργού», σημειώνεται. Επισημαίνεται επίσης ότι «το εύρημα και μαρτυρία επί τούτου δεν αμφισβητούνται με την έφεση».
«Με βάση την ιατρική μαρτυρία εάν υπήρχε νευροχειρουργός την δεύτερη φορά που το παιδί μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας θα είχε σωθεί», αναφέρεται.
Περιπλέον, προστίθεται, «σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο δεν ήταν εφικτό να κληθεί έγκαιρα νευροχειρουργός από τον ιδιωτικό τομέα, δεν δρομολογήθηκε η διαδικασία άμεσης διακομιδής του παιδιού στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, σε περίπτωση επιδείνωσης».
«Από τη στιγμή της λήψης εξιτηρίου (11:45 π.μ.) έως την επάνοδο του παιδιού με ανισοκορία (13:10 μ.μ.), απωλέσθηκε πολύτιμος χρόνος μίας ώρας και είκοσι πέντε λεπτών», σημειώνεται στην απόφση του Εφετείου.
«Με αυτά τα δεδομένα, δεν μπορεί βάσιμα να υποστηριχθεί ότι η κολάσιμη συμπεριφορά του Εφεσείοντος δεν συνιστούσε μια από τις αιτίες θανάτου. Το αντίθετο. Η εσφαλμένη αντιμετώπιση του επίδικου περιστατικού από τον Εφεσείοντα κατέστησε μοιραία την μη παρουσία νευροχειρουργού στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, καθιστώντας αντικειμενικά ανέφικτη την έγκαιρη παροχή της ενδεδειγμένης ιατρικής φροντίδας», υπογραμμίζεται.
Σε σχέση με την έφεση κατά της ποινής, την οποία είχε καταχωρίσει ο Γενικός Εισαγγελέας, το Εφετείο διαπίστωσε πως το πρωτόδικο δικαστήριο είχε πράγματι υποπέσει σε «σφάλμα αρχής» αναστέλλοντας την ποινή φυλάκισης 18 μηνών που επιβλήθηκε στην κατηγορία βάσει του Άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, αποδίδοντας υπέρμετρη βαρύτητα στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και παραγνωρίζοντας τη σοβαρότητα της ποινικής αμέλειας και τις τραγικές συνέπειές της. Παράλληλα, απέρριψε ως αβάσιμο τον ισχυρισμό ότι η τότε πρακτική μη γνωμάτευσης ακτινογραφιών από ακτινολόγο μπορούσε να λειτουργήσει υπέρ του καταδικασθέντος, τονίζοντας ότι επρόκειτο για συνειδητή ανάληψη κινδύνου.
Ωστόσο, το Εφετείο έλαβε υπόψη την παρέλευση περίπου επτά ετών από τον χρόνο τέλεσης των αδικημάτων και τριάμισι ετών από την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης χωρίς υπαιτιότητα του κατηγορουμένου, κρίνοντας ότι «η επιβολή άμεσης φυλάκισης στο παρόν δευτεροβάθμιο στάδιο θα καθιστούσε την ποινή υπέρμετρα επαχθές μέτρο». Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με την απόφαση, η αναστολή της ποινής διατηρείται.
Σε ό,τι αφορά την έφεση κατά της αθώωσης του Κυριάκου Κυριακίδη, το Εφετείο έκρινε ότι η υπόθεση που αντιμετώπισε από κοινού με τον Ηρακλή Παντελιδάκη αφορούσε συγκεκριμένες πράξεις και παραλείψεις στον ιατρικό χειρισμό του περιστατικού και όχι ζητήματα γενικής διοίκησης ή εποπτείας του Τμήματος.
Όπως σημειώνεται στην απόφαση, «ο Εφεσίβλητος δύναται να καταδικαστεί ως συνεργός δίχως να είναι αναγκαίο να προσδιορίζεται ο ακριβής του ρόλος στις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, νοουμένου ότι γνωρίζει τη φύση της υπόθεσης την οποία αντιμετωπίζει και δεν προκαλείται δυσμενής επηρεασμός στην υπεράσπισή του». Ωστόσο, το Εφετείο συμφώνησε με την κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου, ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν αποδείχθηκε ενεργή και ουσιαστική συμμετοχή του Δρος Κυριακίδη στις πράξεις που οδήγησαν στη λανθασμένη διάγνωση και στο εξιτήριο του παιδιού.
Κατά συνέπεια, κρίθηκε ότι η αθωωτική απόφαση ήταν ορθή και δεν υπήρχε βάση για ποινική του ευθύνη ως συνεργού.
Με την απόφαση αυτή, επικυρώνεται στο σύνολό της η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία εκδόθηκε στις 20 Μαΐου του 2022, κλείνοντας δικαστικά μια υπόθεση που είχε προκαλέσει προβληματισμό γύρω από ζητήματα ιατρικής ευθύνης και ασφάλειας των ασθενών.
ΚΥΠΕ
