Το κέντρο της άμυνας του ΑΠΟΕΛ αποτελεί πονεμένη ιστορία στην τρέχουσα σεζόν. Μήπως είναι τυχαίο ότι, μαζί με τον Άρη, δέχτηκε περισσότερα γκολ (28) από κάθε άλλη ομάδα του α’ γκρουπ; Ρητορικό το ερώτημα…
Οι γαλαζοκίτρινοι άρχισαν τη σεζόν με τους Λαΐφη-Μπρόρσον βασικούς και ρεζέρβες τους νεαρούς Αντωνίου και Γιαννακού. Γεγονός που ασφαλώς εμπεριείχε μεγάλη δόση ρίσκου. Όντως, οι δύο πρώτες επιλογές του Πάμπλο Γκαρσία τράβηξαν μεγάλο κουπί και όσο αντεπεξέρχονταν, κανείς δεν ανησυχούσε.
Ο προβληματισμός ήρθε όταν η μπάλα κατέληγε συχνά στα δίχτυα των γαλαζοκίτρινων, ειδικά από στατικές φάσεις. Η απόφαση ελήφθη: πρώτος στόχος για τον Ιανουάριο ένας σέντερ μπακ. Όπερ και εγένετο. Ήρθε ο Μίλος Ντέγκενεκ για να προσθέσει ύψος και ποιότητα στην καρδιά της οπισθοφυλακής.
Αρχικά εκτόπισε τον Μπρόρσον και έγινε ο νέος παρτενέρ του αρχηγού των πρωτευουσιάνων. Όχι για πολύ, όμως, αφού, τουλάχιστον έως τώρα, κάθε άλλο παρά δικαίωσε τους Λευκωσιάτες για την επιλογή τους. Μάλιστα, όχι μόνο ξανακέρδισε τη θέση του ο Σουηδός, αλλά στην απουσία του τραυματία Λαΐφη προτιμήθηκε ο Αντωνίου.
Ένα άλλο ενδεικτικό στοιχείο που φανερώνει ότι ο Γκαρσία το πάλεψε για να βρει τη χρυσή συνταγή της άμυνας είναι οι εφτά διαφορετικοί τρόποι στελέχωσής της. Σε τρεις περιπτώσεις μάλιστα επιλέχθηκε τριάδα, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.
Σε 30 επίσημα ματς, 27 στο πρωτάθλημα και τρία στο Κύπελλο, το δίδυμο Λαΐφη-Μπρόρσον κατέχει τη μερίδα του λέοντος, καθώς άρχισε 18 φορές. Από εκεί και πέρα, βρίσκουμε τις εξής συνθέσεις: Λαΐφης-Ντέγκενεκ 4, Αντωνίου-Μπρόρσον 3, Αντωνίου-Λαΐφης-Μπρόρσον 3, Ντέγκενεκ-Αντωνίου-Λαΐφης 1, Αντωνίου-Γιαννακού 1, Λαΐφης-Γιαννακού 1.
