Η μητρότητα την οδήγησε σε απρόσμενους τόπους, όπου έμαθε να επαναπροσδιορίζει τον φόβο, τη χαρά και την έννοια της επιτυχίας. Η αγαπημένη ηθοποιός Αντωνία Χαραλάμπους, ανάμεσα στα γυρίσματα για τη «Γη της Ελιάς» και τις πρόβες για το επόμενο θεατρικό εγχείρημα, μιλά για την τέχνη που δεν εξαντλείται ποτέ. Όπως και η αγάπη.
Από την Τόνια Σταυρινού
Φωτογραφίες: @vattisd
Styling: Shona Muir
Μακιγιάζ: Ilana Roussounides (Ilona Make Up Team by Inglot)
Τι έφερε στη ζωή του ο Ανδριανός, εκτός από τα πάνω-κάτω;
Αλίμονο αν δεν μετακινούνταν πράγματα μέσα μας και γύρω μας, μετά από ένα τέτοιο γεγονός, όπως ο ερχομός ενός πλάσματος. Το πάνω-κάτω, λοιπόν, δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό, εάν μπορείς να επιστρέφεις στο «κέντρο». Όσο η ζωή κινείται, κάτι θέλει να σου πει, κάτι να σου δείξει. Σου φανερώνει πτυχές, ποιότητες του εαυτού σου, που ποτέ δεν επισκέφτηκες, που ποτέ δεν φανταζόσουν. Άρα αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις, που αντιδράς, που επιλέγεις και φυσικά οι προτεραιότητες. Με τον Ανδριανό, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν, ο ύπνος μου λιγοστεύει και η αγκαλιά μου ομορφαίνει.
Ποια εκδοχή του εαυτού σου γνώρισες μέσα από τον γιο σου;
Τη μουρμούρικη.
Επαγγελματικά, τι έχει αλλάξει; Οι επιλογές σου σε ρόλους, οι προτεραιότητες σε χρόνο;
Οι επιλογές ρόλων όχι. Αυτό το καθορίζει πάντα η στιγμή, η συνεργασία και το να με αφορά το έργο. Τώρα, όσον αφορά τον χρόνο, σίγουρα βγαίνω κάποιες φορές εκτός προγράμματος, κάτι που παλιότερα δεν συνέβαινε σχεδόν ποτέ. Προσπαθώ να είμαι όσο πιο τυπική μπορώ. Εννοείται ότι είμαι κοντά του, όταν με χρειάζεται, όπως όταν αρρωστήσει. Σίγουρα είμαι υπερπροστατευτική, από ένστικτο. Αλλά το δουλεύω.
Τι σε κρατά «πεινασμένη» για την υποκριτική, μετά από τόσα χρόνια;
Δεν νιώθω ότι είναι και τόσα πολλά τα χρόνια. Η τέχνη αυτή καθ’ αυτή με γοητεύει, με αιφνιδιάζει, με προκαλεί. Γιατί δεν υπάρχει ταβάνι. Η υποκριτική τέχνη, η μαγεία στο θέατρο, είναι ατελείωτη, απέραντη, δεν μετριέται. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο διαφορετικοί τρόποι να πεις την ίδια λέξη, στην ίδια σκηνή. Δεν μπορείς να πεις «έφτασα». Εκεί τελειώνεις. Ούτε προλαβαίνει κανείς να καταλάβει τα πάντα σε κάθε ρόλο που αναλαμβάνει. Συνεχώς ανακαλύπτεις κι όσο εμβαθύνεις, τόσο περισσότερα ξεδιπλώνονται. Ακόμα και μετά από μήνες, έρχονται αναλαμπές. Ας πούμε, δεν θα προλάβω ποτέ να διαβάσω όλα τα ποιήματα που γράφτηκαν στον κόσμο – που το θέλω τόσο – να ακούσω όλες τις μουσικές, να παίξω σε όλα τα έργα που γράφτηκαν ή που αγαπώ.
Τι ακολουθεί για σένα επαγγελματικά;
Τηλεοπτικά, βρίσκομαι στη «Γη της Ελιάς», η οποία έφτασε αισίως στην πέμπτη σεζόν. Θεατρικά, μόλις αποβιβάστηκα από το υπέροχο ταξίδι με το «Όριεντ Εξπρές», το οποίο δεν χόρτασα καθόλου. Κι αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε ένα δρώμενο, το «Κάποτε ο Έρως…», με έναν αγαπημένο συνεργάτη, τον μουσικό Γιώργο Καλογήρου, στο Κτίριον 53. Ξεκινάμε στις 14 Φεβρουαρίου. Το Κίτριον 53 είναι μια ερασιτεχνική ομάδα κι είναι μεγάλη η χαρά μου που για δεύτερη χρονιά μοιραζόμαστε τα Σάββατα στα μαθήματα, με αφετηρία την αγάπη και με πίστη στο θέατρο, την ανάγκη για επικοινωνία. Είναι αυτό το συναίσθημα ότι δεν είσαι μόνος.
Πώς περιγράφεις μια ιδανική μέρα εκτός των γυρισμάτων και των παραστάσεων;
Ιδανική ελεύθερη μέρα σημαίνει παιχνίδια, παιδότοποι, πάρκα, ζώα, βόλτες έξω, αν το επιτρέπει ο καιρός. Ιδανική μέρα εκτός εργασίας είναι η μέρα αφιερωμένη στον Ανδριάνο και η νύχτα αγκαλιά στο τζάκι.
Ο κόσμος που ζούμε γίνεται μέρα με τη μέρα πιο τρομακτικός. Ποιο είναι το αντίδοτο στον φόβο για σένα;
Σκέφτομαι πάντα: «Οκ. Με αγχώνει αυτό. Με τρομάζει η τάδε σκέψη. Τι θα γίνει μετά;
Αν έκανα αυτό τότε, ίσως να…» Αυτές οι σκέψεις σού προκαλούν ζάλη. Προσπαθώ πια να αναγνωρίζω τι με μπερδεύει και να ψάχνω την πηγή. Μπορεί μια ανησυχία μου να με βασανίσει αλλά δεν με κυριεύει, δεν με παραλύει. Δεν μου αρέσει να παραδίνομαι. Και αυτό, θα ’θελα να το μεταφέρω στον γιο μου. Εκεί έξω γίνονται κτηνωδίες. Πόλεμοι, βία, κατάχρηση εξουσίας, δολοφονίες, βιασμοί, μπούλινγκ, φτώχεια, παιδιά ορφανά πεθαίνουν από την πείνα, άνθρωποι εκδικούνται επικίνδυνα, άλλοι κακοποιούν ψυχές για να ευχαριστούν άρρωστα απωθημένα, άνθρωποι σκοτώνουν ανθρώπους. Αλλά κοιτάζω το παιδί, παίρνω ανάσα και κάπως όλα μικραίνουν. Κι αρχίζω να γειώνομαι.
Οι φόβοι μεγαλώνουν όσο μεγαλώνουμε;
Πιο μικρή, έχω την αίσθηση ότι δεν φοβόμουν πολλά. Τώρα, δεν είμαι μόνη. Δεν φοβάμαι για μένα, ακριβώς. Προσπαθώ να θυμάμαι ότι δεν έχουμε τίποτα άλλο παρά μόνο το παρόν, το εδώ και τώρα. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα να αλλάξεις το παρελθόν ή να καθορίσεις απόλυτα το μέλλον. Είναι τώρα που οφείλεις να ’σαι παρών. Να στέκεσαι με ειλικρίνεια μπροστά σε κάθε φόβο, κάθε δυσκολία, σε οποιοδήποτε συναίσθημα. Ό,τι και να γίνει, αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Και μεθαύριο μια άλλη. Και ξανά.
Τι αναζητάς σήμερα στους ανθρώπους και στις σχέσεις, που ίσως δεν αναζητούσες στα 20 σου;
Πάντα αναζητούσα πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Να αποδέχεσαι, χωρίς να κρίνεις. Αν αγαπάς, να αγαπάς. Και σιχαίνομαι τα ψέματα παντός είδους. Όταν ο άλλος αποφασίζει ποια αλήθεια θα σου πει, με πρόφαση «το καλό σου», δεν αξίζει να στεναχωρηθείς. Και πια, δεν έχω ούτε χρόνο να σπαταλήσω ούτε διάθεση ούτε άλλη υπομονή ή αντοχή να ανέχομαι κάτι που ξεκάθαρα δεν το θέλω. Και βαριέμαι να φορτώνομαι τα κόμπλεξ του οποιουδήποτε. Μου αρκούν τα δικά μου.
Τι ρόλο παίζουν οι φιλίες στη ζωή σου και πώς τις προστατεύεις μέσα στους απαιτητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας;
Είναι ευλογία να έχεις φίλους. Αλλά φίλους. Σε όλα. Ποτέ δεν είχα πολλούς αλλά αυτοί που έχω, με ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά. Που σημαίνει με κατανοούν, με δέχονται και είναι εκεί, ακόμα, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Χωρίς να παρεξηγούν, χωρίς να απαιτούν. Συνδέομαι βαθιά. Και δεν κάνω εκπτώσεις. Αλλιώς, προτιμώ μόνη μου.
Έχεις μάθει να αφήνεις ανθρώπους να φεύγουν χωρίς ενοχές;
Χωρίς ενοχές; Ίσως. Ψάχνω πάντα την ευθύνη μου και πρώτα απ’ όλους αμφισβητώ εμένα.
Κάποιες φορές είναι και δικά σου τα λάθη. Κάποιες άλλες, σε κάνουν να νιώθεις έτσι, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι δικό σου το θέμα, αλλά δικό τους. Έχω αφήσει ανθρώπους, με έχουν αφήσει και στη φάση της εγκυμοσύνης έγινε γερό ξεσκαρτάρισμα, θυμάμαι. Ο κάθε ένας έχει μια προσωπική διαδρομή. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.. Ό,τι δεν είναι, δεν ήταν για να είναι και η ζωή πάντα προχωρά.
Έχει αλλάξει για σένα ο ορισμός της λέξης ευτυχία;
Ευτυχία είναι να οδεύω προς κάπου που αγαπώ. Την αντιλαμβάνομαι περισσότερο σε στιγμές. Μιλώ για ευτυχία σήμερα, αυτή τη στιγμή, για ένα γεγονός που συνέβη. Το πού βρίσκω ευτυχία, με τι, παραμένει, και η λίστα μεγαλώνει, εξελίσσεται.
Κι επιτυχία τι είναι;
Επιτυχία, στη ζωή, είναι: Να ξαπλώνεις το βράδυ και να αισθάνεσαι ότι έγινες λίγο καλύτερος άνθρωπος, ότι έζησες μια ακόμα ωφέλιμη μέρα, πλησιάζοντας περισσότερο έστω έναν μικρό σου στόχο.
