Η Κύπρος σφράγισε τη 15η θέση στην κατάταξη της ΟΥΕΦΑ και μαζί πέντε ευρωπαϊκά εισιτήρια για τη σεζόν 2027-28. Σπουδαίο επίτευγμα. Όχι θεωρητικό, ούτε λογιστικό. Πραγματικό. Κερδισμένο στο γήπεδο, σε δύσκολες έδρες, απέναντι (και) σε αντιπάλους με πολλαπλάσιους προϋπολογισμούς. Είναι επιβεβαίωση ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο μπορεί να σταθεί, να ανταγωνιστεί και να επιβιώσει σε υψηλό επίπεδο.
Το ερώτημα όμως δεν είναι πανηγυρικό. Είναι βαθιά ουσιαστικό: τι θα κάνουμε αυτή τη φορά διαφορετικά; Διότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Δύο φορές στο παρελθόν η χώρα εξασφάλισε πέντε ευρωπαϊκούς εκπροσώπους και δύο φορές η ευκαιρία χάθηκε σχεδόν αμέσως. Πρόωροι αποκλεισμοί, καλοκαιρινή εξάντληση, ομάδες απροετοίμαστες για τον ευρωπαϊκό ρυθμό και η βαθμολογία κατέρρευσε πριν καν προλάβουμε να την υπερασπιστούμε.
Τα πέντε εισιτήρια δεν είναι προνόμιο. Είναι ευθύνη. Σημαίνουν ότι περισσότερες ομάδες θα κουβαλήσουν πλέον τη βαθμολογία της χώρας. Κάθε αποκλεισμός από τον Ιούλιο θα κοστίζει. Κάθε χαμένη πρόκριση θα επιστρέφει ως συλλογική ζημιά. Η Ευρώπη δεν ανήκει σε μία ή δύο ομάδες· ανήκει σε όλους.
Ο φίλαθλος δικαιούται να χαρεί. Αλλά δικαιούται και να απαιτεί. Να δει σοβαρό προγραμματισμό, έγκαιρη στελέχωση, ομάδες έτοιμες πριν αρχίσει το καλοκαίρι και όχι όταν τελειώνει. Γιατί η 15η θέση δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής. Είναι το πιο δύσκολο σημείο της: εκεί όπου πρέπει να αποδείξεις ότι αξίζεις να μείνεις.
Αν αυτή τη φορά υπάρξει συνέχεια, τότε θα μιλάμε για πραγματική πρόοδο. Αν όχι, θα πρόκειται για ακόμη μια μεγάλη στιγμή που δεν άντεξε στον χρόνο. Και αυτό, το κυπριακό ποδόσφαιρο δεν αντέχει να το ξαναζήσει.
