Την Κυριακή, 22 Μαρτίου, στη γενέτειρά του, τον Άγιο Ιωάννη Πιτσιλιάς, θα πραγματοποιηθεί η κηδεία του διακεκριμένου Κύπριου σεφ Ανδρέα Μαυρομμάτη. Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 13:00, στον Ιερό Ναό Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Ο Ανδρέας Μαυρομμάτης έφυγε από τη ζωή το βράδυ του Σαββάτου, σε ηλικία 69 ετών, έπειτα από αιφνίδια ανακοπή καρδιάς, σκορπίζοντας θλίψη στον κόσμο της γαστρονομίας, τόσο στην Κύπρο όσο και διεθνώς.
Σε μηνύμά του, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης σκιαγραφεί τη διαδρομή και τη σημασία του εκλιπόντος, κάνοντας λόγο για έναν άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη γαστρονομία. Όπως αναφέρει, ο Μαυρομμάτης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας σεφ που τιμήθηκε με αστέρι Michelin, καταφέρνοντας να γεφυρώσει τις γεύσεις της Κύπρου και του ευρύτερου Ελληνισμού με τις υψηλές απαιτήσεις της γαλλικής κουζίνας.
Γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1957 στον Άγιο Ιωάννη Πιτσιλιάς, μετέβη στο Παρίσι το 1977, όπου αρχικά σπούδασε ψυχολογία, πριν στραφεί επαγγελματικά στη μαγειρική. Ξεκινώντας από το μηδέν, ανέπτυξε ένα πολυσχιδές έργο στον χώρο της εστίασης, δημιουργώντας εστιατόρια, χώρους εστίασης και υπηρεσίες δεξιώσεων.
Μαθήτευσε στη σχολή του μεγάλου σεφ Lenôtre και συνδέθηκε με κορυφαίες μορφές της διεθνούς γαστρονομίας, όπως ο Alain Ducasse, ενώ εντάχθηκε στον επίλεκτο κύκλο που εμπνέεται από την κληρονομιά του Auguste Escoffier. Μαζί με τα αδέλφια του, Ευαγόρα και Διονύση, ηγήθηκε του ομίλου «Μαυρομμάτης», με ισχυρή παρουσία στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ο Ανδρέας Μαυρομμάτης διακρίθηκε για τον επαγγελματισμό, την τελειοθηρία και την αφοσίωσή του στη μαγειρική τέχνη, συνδυάζοντας την παράδοση με τη σύγχρονη δημιουργία, τη Nouvelle Cuisine και τη fusion. Με τη δουλειά του ανέδειξε τη μεσογειακή γαστρονομία σε διεθνές επίπεδο, προσδίδοντας κύρος σε προϊόντα, τεχνικές και γευστικές μνήμες του τόπου.
Υπήρξε πολυβραβευμένος και αναγνωρίστηκε ως ένας από τους σημαντικότερους πρεσβευτές της κυπριακής και ελληνικής κουζίνας στο εξωτερικό. Παράλληλα, μέσα από τα βιβλία του κατέγραψε τη γαστρονομική του πορεία, από τις συνταγές της μητέρας του μέχρι τις επιρροές της υψηλής γαλλικής κουζίνας, αναδεικνύοντας τη διαρκή όσμωση των μεσογειακών γεύσεων με τις διεθνείς τάσεις.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια ισχυρή παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
