Το Ανώτατο Δικαστήριο, ασκώντας δευτεροβάθμια δικαιοδοσία, απέρριψε έφεση εταιρείας πώλησης αυτοκινήτων σε υπόθεση εργατικού ατυχήματος και, ταυτόχρονα, έκανε εν μέρει δεκτή αντέφεση των διαχειριστριών της περιουσίας του αποβιώσαντος εργαζομένου, αποδίδοντας τελικά αποκλειστική ευθύνη στην εργοδότρια εταιρεία.
Η υπόθεση αφορά σοβαρό τραυματισμό στο χέρι εργαζομένου, ο οποίος το 2006, σε ηλικία 49 ετών, εργαζόταν ως πωλητής αυτοκινήτων. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του, μετέβη μαζί με άλλο πρόσωπο στην οικία του διευθυντή της εταιρείας για να μεταφέρει ξύλινο τραπέζι με γυάλινη επιφάνεια. Κατά τη μεταφορά, το γυαλί έσπασε και κομμάτι του τραυμάτισε σοβαρά τον εργαζόμενο στον δεξί καρπό.
Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε κρίνει ότι η εργοδότρια εταιρεία έφερε το 75% της ευθύνης και ο εργαζόμενος το 25%, επιδικάζοντας συνολικά αποζημιώσεις που, μετά τον επιμερισμό, ανέρχονταν σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ για γενικές και ειδικές ζημιές, καθώς και για μείωση της επαγγελματικής του ικανότητας.
Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε εκτενώς τους ισχυρισμούς της εταιρείας, η οποία αμφισβητούσε τόσο την αξιοπιστία της μαρτυρίας του εργαζομένου όσο και τα ευρήματα περί ευθύνης και το ύψος των αποζημιώσεων. Παράλληλα, εξετάστηκε η αντέφεση από την πλευρά του εργαζομένου, με την οποία αμφισβητούνταν, μεταξύ άλλων, ο επιμερισμός της ευθύνης και το ύψος συγκεκριμένων κονδυλίων αποζημίωσης.
Το Δικαστήριο επανέλαβε τη βασική αρχή ότι δεν παρεμβαίνει εύκολα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας από το πρωτόδικο δικαστήριο, εκτός εάν τα ευρήματα είναι προδήλως αυθαίρετα ή ανυπόστατα. Έκρινε ότι η μαρτυρία του εργαζομένου αξιολογήθηκε ορθά ως αξιόπιστη, παρά επιμέρους αντιφάσεις που κρίθηκαν επουσιώδεις. Αντίθετα, η μαρτυρία του διευθυντή της εταιρείας απορρίφθηκε ως μη πειστική, με το πρωτόδικο δικαστήριο να εντοπίζει αντιφάσεις και έλλειψη λογικής συνοχής.
Καθοριστικής σημασίας ήταν το εύρημα ότι η μεταφορά του τραπεζιού πραγματοποιήθηκε κατόπιν ρητής εντολής του εργοδότη και με συγκεκριμένες οδηγίες ως προς τον τρόπο εκτέλεσης της εργασίας. Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η οδηγία να μεταφερθεί το τραπέζι με το γυαλί στερεωμένο με κολλητική ταινία ήταν λανθασμένη και επικίνδυνη, καθώς η ασφαλής πρακτική θα ήταν η αφαίρεση του γυαλιού πριν τη μεταφορά.
Το Ανώτατο Δικαστήριο διαφώνησε με το πρωτόδικο ως προς τον επιμερισμό της ευθύνης, κρίνοντας ότι δεν θα έπρεπε να αποδοθεί οποιαδήποτε συντρέχουσα αμέλεια στον εργαζόμενο. Όπως επισημάνθηκε, ο εργαζόμενος εκτελούσε εργασία εκτός των συνήθων καθηκόντων του και ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του εργοδότη του, χωρίς να προβεί σε ενέργειες που να θέτουν τον εαυτό του σε κίνδυνο.
Συνεπώς, το Δικαστήριο κατέληξε ότι η εργοδότρια εταιρεία φέρει την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη για το ατύχημα. Η πρωτόδικη απόφαση τροποποιήθηκε αναλόγως, με τα ποσά των αποζημιώσεων να επιδικάζονται πλέον επί τη βάσει πλήρους ευθύνης.
Σε ό,τι αφορά το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, που είχαν καθοριστεί στις 45.000 ευρώ, το Δικαστήριο έκρινε ότι, παρότι γενναιόδωρο, το ποσό δεν είναι υπερβολικό, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα των τραυματισμών. Ο εργαζόμενος είχε υποστεί εκτεταμένες βλάβες, συμπεριλαμβανομένης ολικής αποκοπής νεύρων και αρτηριών, με μόνιμες επιπτώσεις στη λειτουργία του χεριού του και περιορισμό στην ικανότητα εκτέλεσης χειρωνακτικών εργασιών.
Παράλληλα, απορρίφθηκαν οι λόγοι αντέφεσης που αφορούσαν την επιδίκαση αποζημιώσεων για απώλεια μελλοντικών απολαβών, καθώς κρίθηκε ότι δεν αποδείχθηκε επαρκώς μόνιμη ανικανότητα για εργασία ως πωλητής αυτοκινήτων, ούτε προσκομίστηκαν επαρκή στοιχεία για απώλειες εισοδήματος.
Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου ως προς την επιδίκαση κατ’ αποκοπή ποσού για μείωση της επαγγελματικής ικανότητας, καθώς και ως προς την απόρριψη αξιώσεων για απώλεια εισοδημάτων πριν την καταχώριση της αγωγής.
Τελικά, η έφεση της εταιρείας απορρίφθηκε στο σύνολό της, ενώ η αντέφεση έγινε δεκτή μόνο ως προς το ζήτημα της ευθύνης. Το Δικαστήριο επιδίκασε έξοδα ύψους 5.500 ευρώ υπέρ της πλευράς του εργαζομένου και σε βάρος της εταιρείας, πλέον ΦΠΑ όπου εφαρμόζεται.
