Η ολοκλήρωση της συζήτησης στην κοινοβουλευτική επιτροπή Γεωργίας για τους τροποποιητικούς κανονισμούς περί Αλιείας, φέρνει στο προσκήνιο ένα διαχρονικό και ακανθώδες δίλημμα για την Κύπρο: Πώς μπορεί η Δημοκρατία να εναρμονιστεί με τις αυστηρές ευρωπαϊκές περιβαλλοντικές δεσμεύσεις χωρίς να επηρεάσει την επαγγελματική δραστηριότητα των ψαράδων και των τοπικών κοινωνιών;
Οι νέοι κανονισμοί εισάγουν αυστηρούς ορισμούς για την «παρενόχληση» και τη «σίτιση» προστατευόμενων ειδών, ενώ επεκτείνουν την «ομπρέλα» προστασίας σε όλα τα κητώδη και το ευρωπαϊκό χέλι. Η ανάγκη προστασίας της μεσογειακής φώκιας και των θαλάσσιων σπηλαίων είναι αδιαμφισβήτητη, ειδικά όταν τα στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 1% των θαλασσών μας βρίσκεται υπό καθεστώς αυστηρής προστασίας, έναντι του ευρωπαϊκού στόχου του 10%.
Η Βουλή καλείται τώρα να πάρει την τελική απόφαση. Το στοίχημα είναι να μην καταλήξουμε με κανονισμούς που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά, αλλά με ένα βιώσιμο μοντέλο όπου η φώκια και ο ψαράς θα μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο οικοσύστημα, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη ότι θα πρέπει να προστατεύονται οι περιοχές Natura 2000.
Α.Ν.
