Η αποχώρηση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου από το ΑΚΕΛ μόνο αθόρυβη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Όλα συγκλίνουν στο ότι θα επανεμφανιστεί στα ψηφοδέλτια, διεκδικώντας εκ νέου έδρα. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι εάν θα κατέλθει, αλλά πώς φτάσαμε έως εδώ.
Υπάρχει η άποψη ότι τα 10 και τα 15 χρόνια σε ένα αξίωμα αρκούν για να κλείσει ένας πολιτικός κύκλος. Άποψη με την οποία μπορεί να συμφωνώ και εγώ, δεν είναι, όμως, καθολική. Η κ. Χαραλαμπίδου εκλεγόταν σταθερά με διψήφιο αριθμό ψήφων, κάτι που δύσκολα αγνοείται.
Το ΑΚΕΛ δεν επιθυμούσε νέα υποψηφιότητά της, παρότι, με βάση το καταστατικό, παρείχε εξαίρεση σε άλλους βουλευτές. Εδώ προκύπτει και ένα πολιτικό παράδοξο. Γιατί δεν εξαιρέθηκε και η υποψήφια που διαχρονικά συγκαταλεγόταν στις πιο ισχυρές εκλογικά αλλά και πώς κρίθηκε επαρκής για ρόλο εκτός Βουλής αλλά όχι για επαναδιεκδίκηση; Το διαζύγιο ίσως να ήταν λιγότερο θορυβώδες, εάν έμπαινε πρώτα η λογική στις αντιδράσεις…
Ζακ.
