Η λέξη «σίγουρος» δεν είναι απλώς μια δήλωση. Είναι δέσμευση. Και στην περίπτωση του Ούγκο Μαρτίνς, μοιάζει περισσότερο με ρίσκο παρά με αυτοπεποίθηση. Μετά την ήττα στον πρώτο ημιτελικό από την Πάφος FC, η ΑΕΛ, παρόλο που μείωσε και αναπτέρωσε τις ελπίδες της, επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τις αμυντικές της παθογένειες. Λάθη επαναλαμβανόμενα και μια γενικότερη αστάθεια. Κι όμως, ο Πορτογάλος τεχνικός επέλεξε να ανεβάσει τον πήχη στο μέγιστο.
Είναι, άραγε, ειλικρινής αυτή η σιγουριά ή πρόκειται για μια συνειδητή επικοινωνιακή υπερβολή με στόχο την ψυχολογική τόνωση των παικτών; Ακόμη κι αν ισχύει το δεύτερο, υπάρχει ένα λεπτό όριο που δεν πρέπει να ξεπερνιέται. Γιατί όταν λες «είμαι σίγουρος», δεν αφήνεις χώρο για αποτυχία. Δημιουργείς προσδοκίες. Και στην ΑΕΛ, οι προσδοκίες ήδη βαραίνουν. Ο κόσμος δεν αρκείται πλέον σε λόγια. Βλέπει την εικόνα της ομάδας και κρίνει. Και αυτή η εικόνα δεν δικαιολογεί καμία βεβαιότητα. Αντίθετα, επιβάλλει ταπεινότητα, ρεαλισμό και κυρίως… δουλειά.
Η 22α Απριλίου δεν θα κρίνει μόνο μια πρόκριση. Θα κρίνει και τη βαρύτητα των δηλώσεων. Στο ποδόσφαιρο, η σιγουριά αποδεικνύεται στο γήπεδο. Και εκεί, μέχρι σήμερα, η ΑΕΛ δεν έχει δώσει τέτοια δικαιώματα, κι ας πέτυχε πρόκριση επί των Άρη και Ομόνοιας. Στο ποδόσφαιρο ποτέ μη λες ποτέ, πόσο μάλλον όταν μ’ ένα γκολ θα ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα, όμως η υπερβολή στις δηλώσεις είναι επικίνδυνη, γιατί φουσκώνει προσδοκίες, φορτώνει πίεση και, στο τέλος, εκθέτει περισσότερο αυτόν που μιλά παρά εκείνους που καλούνται να τον δικαιώσουν.
