Η μεγάλη συζήτηση σχετικά με την περιοδική αποκοπή στη λειτουργία των οικιακών φωτοβολταϊκών συστημάτων δεν έχει απλά απάντηση, αλλά και λύση, σύμφωνα με τα όσα μεταφέρονται στον «Φ». Τώρα, το κατά πόσον αυτή η λύση συμφέρει οικονομικά στους καταναλωτές είναι κάτι που πρέπει να αξιολογηθεί ξεχωριστά από τον κάθε πολίτη και επιχειρηματία, αφού, όπως διαφαίνεται, αντίθετα με τη γενική αντίληψη, οι περικοπές είναι περιορισμένες για τις οικίες και δεν έχουν τόσο μεγάλη οικονομική επίπτωση στα νοικοκυριά.
Συγκεκριμένα, δίνεται πλέον η δυνατότητα τα οικιακά και μικρά εμπορικά φωτοβολταϊκά συστήματα να αποφεύγουν νόμιμα τις περικοπές. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω αίτησης για μετατροπή της σύνδεσης σε καθεστώς μηδενικής έγχυσης στο δίκτυο, ή όπως είναι πιο γνωστό, για «zero export».
Δηλαδή, υπάρχει η δυνατότητα ώστε η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για ιδιοκατανάλωση.
Οι δύο τρόποι που υπάρχουν
Σύμφωνα με την ΑΗΚ, το «zero export» μπορεί να εφαρμοστεί με δύο τρόπους:
1. Μόνιμη μηδενική έγχυση στο δίκτυο: Σε αυτή την περίπτωση, το ΦΒ Σύστημα λειτουργεί αποκλειστικά για ιδιοκατανάλωση, χωρίς εξαγωγή ηλεκτρικής ενέργειας προς το δίκτυο. Η παραγόμενη ενέργεια καταναλώνεται εντός της εγκατάστασης και το σύστημα ελέγχου διασφαλίζει ότι δεν πραγματοποιείται έγχυση στο δίκτυο. Σε αυτή τη μορφή λειτουργίας, η εγκατάσταση γενικά δεν υπόκειται σε περιορισμούς παραγωγής, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις που σχετίζονται με ζητήματα ασφάλειας ή ευστάθειας του δικτύου.
2. Περιστασιακή μηδενική έγχυση στο δίκτυο: Στην περίπτωση αυτή, η φωτοβολταϊκή εγκατάσταση μπορεί να εξάγει ενέργεια στο δίκτυο όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες λειτουργίας του Συστήματος. Ωστόσο, όταν απαιτείται, για τη διατήρηση της ισορροπίας και της ασφαλούς λειτουργίας του ηλεκτρικού συστήματος, το σύστημα λαμβάνει εντολή μετάβασης σε καθεστώς μηδενικής έγχυσης, περιορίζοντας προσωρινά την εξαγωγή ενέργειας προς το δίκτυο.
Να σημειωθεί πως για να εφαρμοστεί αυτή η λειτουργία θα πρέπει να γίνει μετατροπή στο φωτοβολταϊκό σύστημα, με την τοποθέτηση ενός «smart meter». Αυτή η μετατροπή μπορεί να γίνει και σε υφιστάμενο φωτοβολταϊκό σύστημα.
Θα στοιχίσει περίπου 500 ευρώ για να «γλυτώνεις» 20 ευρώ (το πολύ) τον χρόνο, σύμφωνα με υπολογισμούς τεχνοκρατών.
Μπορεί το ποσό για τον ειδικό εξοπλισμό να μην ακούγεται απαγορευτικό για να γλυτώσει κάποιος τις περικοπές, ωστόσο, το κόστος για τη μετατροπή σε σχέση με το τελικό όφελος για τον καταναλωτή, όχι απλά είναι μεγάλο, αλλά μάλιστα φαίνεται να είναι μεγαλύτερο σε σχέση με την οικονομική επίπτωση που θα έχει, έστω και με περικοπές.
Τα μαθηματικά των περικοπών
Σε αυτή την εξίσωση ζητήσαμε τις γνώσεις του Μιχάλη Δρακούδη, διευθύνοντα συμβούλου της Dracoudis Energy και ειδικού στα θέματα ενέργειας.
Ο κ. Δρακούδης μέσα από τις γνώσεις του αποσαφηνίζει το πραγματικό κόστος και όφελος για ένα νοικοκυριό. Όπως επεξήγησε, μια μέση κατανάλωση σε ένα σπίτι, όταν απουσιάζει ο ένοικος, κυμαίνεται μεταξύ 200 με 500W (νοουμένου ότι λειτουργούν κάποιες συσκευές, όπως πχ το ψυγείο). Αυτό σημαίνει πως εάν ένα σπίτι καταναλώνει περίπου 300W την ώρα, τότε σε μια αποκοπή των τεσσάρων ωρών, η «ζημιά» σε ρεύμα για τον ιδιοκτήτη θα είναι μερικά σεντς του ευρώ, περίπου 34 σεντς, δίνοντας μάλιστα και συγκεκριμένο παράδειγμα για το πώς μπορεί κάποιος να υπολογίσει τι χάνει σε ενέργεια και πόση είναι η οικονομική επίπτωση από την αποκοπή της λειτουργίας του φωτοβολταϊκού.
Πιο συγκεκριμένα όπως εξήγησε, εάν υποθέσουμε πως κάθε ώρα ένα σπίτι καταναλώνει 300W και γίνεται αποκοπή φωτοβολταικών για τέσσερες ώρες, τότε, με βάση την τιμή της κιλοβατώρας στα 29 σεντς, ο πολίτης θα «χάσει» περίπου 34 σεντς. Αν πάρουμε τώρα αυτά τα 34 σεντς για κάθε τέσσερις ώρες αποκοπών και τα πολλαπλασιάσουμε επί τις φορές που αποφασίζεται να σταματήσει η λειτουργία των φωτοβολταικών, τότε το κόστος, ακόμη και χονδρικά και με την προσθήκη ακόμη και Σαββατοκύριακων, δεν ξεπερνά τα 20 ευρώ για όλο τον χρόνο.
Τώρα, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να αποφύγει τις αποκοπές θα πρέπει να εγκαταστήσει ένα «smart meter», με κόστος που μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 500 εύρω. Ουσιαστικά, ένας πολίτης, με αποκοπές κοντά στο 7-8% όλο τον χρόνο, θα χρειαστεί πάνω από 20 χρόνια για απόσβεση του ποσού για αυτή την μετατροπή!
Το κόστος για το «smart meter» και μπαταρία
Ειδικότερα, το «smart meter» ως συσκευή στοιχίζει κοντά στα 150 ευρώ+ΦΠΑ, επιπλέον 80 ευρώ άλλα υλικά που χρειάζονται για την εγκατάσταση του και επιπλέον περίπου 150 ευρώ ως εργατικά.
Για νέα φωτοβολταϊκά συστήματα που θα εγκατασταθούν, το κόστος μπορεί να είναι λίγο πιο χαμηλό, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι και πάλι υψηλό σε σχέση με το όφελος.
Ερωτηθείς σχετικά με το κατά πόσον μπορεί η λύση να είναι η χρήση μπαταριών, ο κ. Δρακούδης σημείωσε πως η τιμή τους είναι κοντά στα 700 με 800 ευρώ την κιλοβατώρα. Κόστος που ανέρχεται σε κάποιες χιλιάδες ευρώ και σίγουρα δεν δικαιολογείται σε σχέση από την οικονομική ζημιά κάποιων ευρώ τον χρόνο από τις περικοπές.
Καταληκτικά, όπως σημείωσε, η εγκατάσταση και η μετατροπή κάποιου φωτοβολταϊκού συστήματος σε «zero export» μπορεί να συμφέρει μόνο σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις εμπορικών συστημάτων, για βιομηχανίες που μπορεί να δουλεύουν τα μηχανήματα τους μεσημέρι και βάσει κόστους-οφέλους να τους συμφέρει αυτή η μετατροπή.
