Μια μικρή συσκευή, ένα μικρό ρομπότ μπορεί να καλύψει την τεράστια απόσταση, που σήμερα δημιουργείται μεταξύ μικρών μαθητών που απουσιάζουν μακροχρόνια λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, από το σχολείο τους.
Δίνει στο παιδί που βρίσκεται στο σπίτι του ή σε κάποιο νοσοκομείο την ευκαιρία να συμμετέχει σε πραγματικό χρόνο στα όσα γίνονται στην τάξη του, να παρακολουθεί το μάθημα του, όπως οι συμμαθητές του, να παρεμβαίνει, να έχει λόγο, να υποβάλλει ερωτήματα και να λύνει απορίες.
Τοποθετείται στο θρανίο του μαθητή δίνοντας στο παιδί τη δυνατότητα, να εκφράζει ακόμα και την απορία του μέσω ψηφιακών αλλαγών έκφρασης. Του δίνει, μάλιστα, τη δυνατότητα, ακόμα και για προσωπική, πραγματική, συνομιλία με τον διπλανό του, μεταφέροντας έτσι στο πραγματικό περιβάλλον της σχολικής αίθουσας.
Εξυπηρετεί καθημερινά εδώ και μερικά χρόνια γύρω στις 10.000 παιδιά στην Ευρώπη και το κόστος του «είναι μάλλον αστείο για να μην το έχουμε ήδη και στα σχολεία της Κύπρου».
Τα παιδιά που νοσηλεύονται, υποβάλλονται σε πολύμηνες θεραπείες ή δεν μπορούν να βρίσκονται σε σχολικό περιβάλλον λόγω ανοσοκαταστολής, «απομακρύνονται όχι μόνο από τη μαθησιακή διαδικασία αλλά και από την ίδια τη σχολική καθημερινότητα. Απομακρύνονται από φίλους και συμμαθητές, χάνουν πολύτιμες, συναισθηματικά, στιγμές της καθημερινότητας σε μια σχολικής τάξης», ανέφερε στον «Φ», ο διευθυντής της Παγκύπριας Συμμαχίας Σπάνιων Παθήσεων, Σπύρος Πολυβίου.
«Η μακροχρόνια απουσία παιδιών από το σχολείο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας αποτελεί μια σιωπηλή αλλά ουσιαστική πρόκληση, αφού αυτή η απουσία αφήνει πίσω της πολύ περισσότερα από χαμένες διδακτικές ώρες καθώς για πολλά παιδιά η αποκοπή από την τάξη σημαίνει και αποκοπή από τους φίλους, τη ρουτίνα και την αίσθηση ότι εξακολουθούν να ανήκουν στη σχολική κοινότητα».
Η συγκεκριμένη συσκευή, εξήγησε ο κ. Πολυβίου, μπορεί να «κρατήσει» τον μαθητή στην τάξη, ενώ ο ίδιος βρίσκεται είτε στο σπίτι του είτε σε κάποιο νοσηλευτήριο για τη θεραπεία του. «Πρόκειται για ρομπότ τηλεπαρουσίας (AV1), που έχει αναπτυχθεί από νορβηγική εταιρεία». Η συσκευή τοποθετείται στο θρανίο του παιδιού μέσα στην τάξη και λειτουργεί ως η «ψηφιακή» του παρουσία. Μέσω εφαρμογής σε tablet ή κινητό, ο μαθητής μπορεί από το σπίτι ή το νοσοκομείο να παρακολουθεί το μάθημα σε πραγματικό χρόνο, να ακούει, να μιλά και να συμμετέχει στις συζητήσεις της τάξης.
«Η ουσία είναι ότι το παιδί δεν περιορίζεται σε μια απλή εξ αποστάσεως παρακολούθηση, αλλά εξακολουθεί να συμμετέχει στη ζωντανή σχολική εμπειρία».
Το μικρό αυτό ρομπότ, «χρησιμοποιείται ήδη σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, ανάμεσά τους η Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και η Ολλανδία, ενώ η παρουσία του έχει επεκταθεί συνολικά σε 19 ευρωπαϊκές χώρες». Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία «περισσότερα από 4.000 ρομπότ βρίσκονται σήμερα σε χρήση, σε πάνω από 2.500 σχολεία, έχοντας υποστηρίξει περισσότερα από 10.000 παιδιά» και όπως σημείωσε ο διευθυντής της ΠαΣΣΠ, «η εμπειρία αυτή δείχνει ότι η τεχνολογία δεν αποτελεί πλέον ένα θεωρητικό ενδεχόμενο, αλλά μια πρακτική λύση που έχει ήδη δοκιμαστεί σε μεγάλη κλίμακα».
Λιγότερο άγχος και περισσότερη αυτοπεποίθηση στην επιστροφή
Σύμφωνα με τον διευθυντή της Παγκύπριας Συμμαχίας Σπάνιων Παθήσεων, «ιδιαίτερη σημασία έχουν τα οφέλη που καταγράφονται όχι μόνο στο εκπαιδευτικό αλλά και στο κοινωνικό πεδίο. Η διατήρηση της επαφής με την τάξη περιορίζει το αίσθημα απομόνωσης που βιώνουν πολλά παιδιά κατά τη διάρκεια μιας σοβαρής ασθένειας. Παράλληλα, βοηθά τους μαθητές να παραμένουν συνδεδεμένοι με τους συμμαθητές τους και να επιστρέφουν αργότερα στο σχολείο με λιγότερο άγχος και περισσότερη αυτοπεποίθηση. Σε πολλές περιπτώσεις το μεγαλύτερο όφελος δεν είναι μόνο η συνέχιση του μαθήματος, αλλά η διατήρηση της αίσθησης ότι το παιδί εξακολουθεί να έχει θέση μέσα στην τάξη».
100 – 300 μαθητές τον χρόνο στην Κύπρο
Αναφερόμενος στα κυπριακά δεδομένα, ο κ. Πολυβίου εξήγησε ότι, «αν και δεν υπάρχει πάντα ακριβής επίσημη καταγραφή των παιδιών που μένουν για μεγάλες περιόδους εκτός σχολείου λόγω υγείας, τα διεθνή ποσοστά επιτρέπουν μια ενδεικτική εκτίμηση».
Με βάση τον μαθητικό πληθυσμό της Κύπρου, που υπερβαίνει τις 110.000, «υπολογίζει ότι περίπου 100 έως 300 μαθητές ετησίως, θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μια τέτοια μορφή τηλεπαρουσίας. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούν παιδιά με καρκίνο, σοβαρές χρόνιες παθήσεις, μακροχρόνιες νοσηλείες ή ανοσοκαταστολή».
«Με ένα πρόχειρο υπολογισμό δηλαδή, χρειαζόμαστε γύρω στις €60.000 για να αγοραστούν γύρω στις 15 συσκευές που θεωρούμε ότι χρειάζεται η Κύπρος για να καλύπτονται κάθε χρόνο οι ανάγκες που προκύπτουν».
Σήμερα, η αντιμετώπιση του προβλήματος στην Κύπρο βασίζεται κυρίως στην κατ’ οίκον διδασκαλία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε μορφές τηλεκπαίδευσης. Ωστόσο, «αυτές οι λύσεις δεν απαντούν πλήρως στο ζήτημα της σχέσης του παιδιού με την τάξη. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να κάνει ένα παιδί μάθημα μόνο του στο σπίτι και στο να εξακολουθεί να συμμετέχει, έστω εξ αποστάσεως, στη ζωή της σχολικής αίθουσας».
Μια πιλοτική εφαρμογή θα αποτελέσει το πρώτο βήμα – Ιδιαίτερα για τις περιπτώσεις παιδιών που βρίσκονται για μήνες σε θεραπεία ή νοσηλεία
Όπως ανέφερε ο κ. Πολυβίου «για να εξεταστεί σοβαρά η εξασφάλιση του ρομπότ αυτού και για τα παιδιά της Κύπρου, θα χρειαστεί συντονισμός ανάμεσα στο υπουργείο Παιδείας και το υπουργείο Υγείας, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις παιδιών που βρίσκονται για μήνες σε θεραπεία ή νοσηλεία».
Μια πιλοτική εφαρμογή, πρόσθεσε, «σε μικρό αριθμό σχολείων θα ήταν καλό να αποτελέσει το πρώτο βήμα, ώστε να διαφανεί πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει το σύστημα στην πράξη μέσα στο κυπριακό εκπαιδευτικό περιβάλλον».
Βεβαίως, όπως επεσήμανε ο κ. Πολυβίου, «υπάρχουν και πρακτικά ζητήματα που πρέπει να απαντηθούν, όπως το κόστος αγοράς ή χρήσης των συσκευών, η τεχνική υποστήριξη, αλλά και η προστασία προσωπικών δεδομένων μέσα στην τάξη. Παρ’ όλα αυτά, το κοινωνικό όφελος μιας τέτοιας επένδυσης μπορεί να είναι σημαντικό, ακριβώς επειδή αφορά παιδιά που κινδυνεύουν να μείνουν εκπαιδευτικά και κοινωνικά στο περιθώριο εξαιτίας της ασθένειάς τους».
Καταλήγοντας, ο διευθυντής της Παγκύπριας Συμμαχίας Σπάνιων Νοσημάτων υπογραμμίζει στον «Φ» ότι «για ένα παιδί που δεν μπορεί να βρίσκεται στη σχολική αίθουσα, ακόμη και μια μικρή συσκευή μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά. Η δυνατότητα να βλέπει τον δάσκαλο, να ακούει τους συμμαθητές του και να συμμετέχει στη ροή του μαθήματος, μπορεί να λειτουργήσει ως μια σημαντική γέφυρα μέχρι την επιστροφή του παιδιού στο σχολείο. Σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, προσθέτει, ακόμη και λίγες δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις αρκούν για να αναδείξουν ένα ζήτημα ουσιαστικής και πραγματικής εκπαιδευτικής ισότητας».
Ως ΠαΣΣΠ «έχουμε ήδη θέσει το συγκεκριμένο ζήτημα ενώπιον της υπουργού Παιδείας, ωστόσο, έχει παρέλθει αρκετό διάστημα κατά το οποίο βρισκόμαστε σε αναμονή. Ευελπιστούμε ότι σύντομα θα ληφθεί η απαραίτητη πολιτική απόφαση και θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε και για τα παιδιά της Κύπρου το ρομπότ που βοηθά ήδη χιλιάδες παιδιά στο εξωτερικό».
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία αυτή τη στιγμή σε ευρωπαϊκό επίπεδο βρίσκονται σε χρήση 4.000 ρομπότ σε 19 χώρες και πάνω από 2.500 σχολεία ενώ εξυπηρετούνται περισσότερα από 10.000 παιδιά τα οποία λαμβάνουν υποστήριξη για πέραν των 100.000 σχολικών μαθημάτων.
Εγγραφή στο Newsletter
