Η μέρα ξεκίνησε με καθαριότητα καθότι Πέμπτη, η μέρα που η Λίτσα κάνει τη γενική καθαριότητα στο Ζάλογγο επ’ αμοιβή. Είκοσι πέντε ευρώ την εβδομάδα, κάτι που την κάνει έξω φρενών αλλά ας όψεται η ανάγκη.
Η δική της αντίσταση είναι να καθαρίζει διεκπεραιωτικά «όπως το σεξ στον έγγαμο βίο». Εμένα όμως με καθαρίζει με αίσθημα καθήκοντος, με περισσή φροντίδα και χωρίς να φείδεται μόχθου. Καθάρισε επιμελώς τη χρυσή κορνίζα που με οριοθετεί κι όταν έφτασε στην επιγραφή στο πάνω μέρος «σκιάς όναρ άνθρωπος» σταμάτησε και αναστέναξε βαθιά και, πίστεψέ με, μπορούσα να ακούσω τη σκέψη της. «Ζήσε, Λίτσα, πέρασε η μισή σου ζωή, ποια μισή, τα δύο τρίτα.
Ζήσε, τώρα που έχεις ακόμη λίγο χρόνο». Μέσα στα χρόνια έγινα και λίγο ψυχολόγος ξέρεις. Στέκεται κάποιος μπροστά μου και φτιάχνει τα μαλλιά του ή κοιτάζει τη φάτσα του, μπορώ εύκολα να εικάσω τι νιώθει, τι φοβάται, τι προσδοκά. Είναι λυπημένος, είναι ανήσυχος, για κάτι αδημονεί; Δεν γαληνεύει ο άνθρωπος ποτέ. Δεν γαληνεύει η όψη του, πώς το λένε, σ’ το λέω μετά λόγου γνώσεως.
Βρισκόταν ακόμα μπροστά μου όταν έκανε την εμφάνισή του ο Φιτ με ρούχα γυμναστηρίου. «Καλώς τον Νεόφυτο» είπε λίγο συγκρατημένα, φαινόταν όμως η χαρά που έβλεπε τον δευτερότοκο γιο της. «Είπαμε Φιτ… νισάφι με το Νεόφυτος, δεν μένω σε εγκλείστρα κι ούτε είμαι κανένας ερημίτης μοναχός αν και single, αλλά αυτό θα διορθωθεί σύντομα». Ήταν συνηθισμένη με τα σιβυλλικά του γιου της που έλεγε και δεν έλεγε, που αποκάλυπτε και ταυτόχρονα έκρυβε τα πάντα.
Ποια ήταν η σχέση του; Πότε τελείωσε; Γιατί τελείωσε; Μήπως γι’ αυτό ήρθε πριν από τρεις μήνες άρον άρον στην Κύπρο απ’ την Αθήνα; Μήπως αυτά που της έλεγε για καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές στη Λευκωσία ήταν σκέτες προφάσεις; Ποιος ξέρει.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Νεόφυτος – Φιτ ήταν μάνα στις υπεκφυγές και η Λίτσα ήταν κουρασμένη απ’ τη ζωή κι απ’ το Ζάλογγο. «Άμα το θέλεις πολύ θα γίνει, Φιτ μου, θα πάψεις να είσαι single». «Θα συνωμοτήσει το σύμπαν;» ρώτησε εκείνος σαρκαστικά συνεχίζοντας ακάθεκτος «για την ώρα ζήτησα τη βοήθεια του γυμναστηρίου, να γίνω εμπορεύσιμος, καταλαβαίνεις».
Όχι, δεν καταλάβαινε, όμως είχε συνηθίσει τα σκέρτσα του γιου της. «Τι γίνεται με τα δικά σου;» ρώτησε εκείνος θέλοντας να πάει τη συζήτηση αλλού. Ποια δικά της; «Τα γκομενικά σου, αγία μητέρα, έχεις ακόμη κάποια αποθέματα νεότητας, πόσα χρόνια στα αζήτητα;» Ήθελε να του πει πως δεν του επιτρέπει, πως είναι η μάνα του και πως πρέπει να της δείχνει έναν ελάχιστο σεβασμό.
Δεν είπε τίποτε απ’ αυτές τις φαιδρότητες, σήκωσε απλώς το γάντι και μίλησε γενικά μεν, αλλά με ειλικρίνεια. «Θέλω πολύ αλλά τόσους αιώνες εκτός παιχνιδιού πώς θα μπω ξανά στον αγωνιστικό χώρο». «Ο έρωτας είναι σαν το ποδήλατο, Ευαγγελίτσα, άμα ξέρεις, ξέρεις ισοβίως… κάνε εσύ την κίνηση και θα σου έρθουν όλα άθικτα».
Αυτό δεν θα το ανεχόταν και όπως ήταν έτοιμη να του πει το «δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι, είμαι η μάνα σου!», αυτός της ξεφούρνισε ότι θα της κατέβαζε μια σχετική εφαρμογή στο κινητό. Να την κάνει τι; «Για να βρεις ταίρι, εκεί γίνεται πλέον το φλερτ, ξέχνα αυτά που ήξερες, αν τα θυμάσαι δηλαδή από την εποχή του χαλκού που φλέρταρες κι εσύ κάπως».
Της εξήγησε ότι στην εφαρμογή θα βλέπει άντρες σωρό και θα επιλέξει αυτόν που της κάνει, θα μιλήσουν λίγο, θα ξαναμιλήσουν αν χρειαστεί, και έπειτα θα βρεθούν. «Και γιατί να βρεθώ μ’ έναν άγνωστο», «για να απλώσετε τραχανά, μη με νευριάζεις!»
Η Λίτσα ήταν μια χαρά πρόθυμη να τον στείλει στο διάολο για ημερήσια εκδρομή, όχι οριστικώς γιατί είναι το σπλάχνο της, αλλά ας έχει χάρη που μπήκε στο Ζάλογγο ο πρώτος αργόσχολος της ημέρας, ο κύριος Λεύκιος, πρώην δάσκαλος και καλλιεργητής σαλιγκαριών στο σαλόνι του.
Έβγαλε λοιπόν τον σκασμό για να μιλήσει εκ νέου ο Φιτ «μου φτιάχνεις πλιζ ένα φρέντο καπουτσίνο». «Αγόρι μου, βρίσκεσαι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τώρα που μιλάμε είμαστε στο 1983 στην καλύτερη περίπτωση, αυτά τα πράγματα δεν έχουν φτάσει ακόμη εδώ, έλα σε σαράντα χρόνια και βλέπουμε».
Ο νεαρός βολεύτηκε μ’ ένα ποτήρι τριαντάφυλλο με άπαχο γάλα κι ένα κουλουράκι πασπαλισμένο με κανέλα και εγκαρτέρηση.
Ελεύθερα, 18.01.2026
