Σχεδόν περιέπεσα σε κατάθλιψη ένεκα του γεγονότος ότι δυστύχησα να χάσω την κωμωδία «Καρεκλάς κατά Φειδία», αν και κάποιοι ισχυρίζονται πως ο πλέον κατάλληλος τίτλος θα ήταν «Καρεκλάς κατά Καρεκλά», όπως θα λέγαμε «Κράμερ εναντίον Κράμερ» (Kramer versus kramer). Κι αυτό υπό την έννοια ότι ο κ. Καρεκλάς, (κατά Μάριον Ματσάκη, «Καρεκλός»), δέχτηκε περισσότερα (αυτό) γκολ από ότι ο Φράνσις Ουζόχο στα τελευταία παιγνίδια.
Κάποιοι, μου λένε πως ο Φειδίας, χωρίς να γνωρίζει από μαγειρική (σάμπως και γνωρίζει από πολιτική 😉 έκανε τον κ. Καρεκλο-κένταυρο με τα κρεμμυδάκια.
Μετά τη συνέντευξη Φειδία, την οποίαν κάποιοι θεώρησαν ρεσιτάλ, παρακολούθησα το στιγμιότυπο στο οποίο ο κ. Καρεκλάς (μη αντέχοντας να μην αυτοπροβληθεί) ανέφερε στον πρόεδρο της «Άμεσης Δημοκρατίας» ότι πριν από 27 χρόνια, όντας αρχισυντάκτης του ΡΙΚ…
Και προτού ολοκληρώσει τη φράση του, πετάχτηκε το αππιητούριν των χαλλουμιών ΠΟΠ, δηλαδή ο Φειδίας, παρατηρώντας ευφυώς (να αναγνωρίζουμε πως υπάρχουν και στιγμές που σκέφτεται πριν ανοίξει το στόμα του), πως ο ίδιος (ο Φειδίας) πριν 27 χρόνια ήταν αγέννητος. Ήθελε να πει στον κ. Καρεκλό, πως έφτασε την Τουρζιάν στην Κύπρο ή έστω ότι έφαγε τα ψωμιά του. Βεβαίως, ο Φειδίας αδίκησε τον κ. Καρεκλά υπό την έννοια ότι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει μαύρα κορακίσια μαλλιά δεν έχει γεράσει, εκτός και αν τα βάφει (ήμαρτον Κύριε).
Βεβαίως, μπορεί να λέμε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως ο κ. Καρεκλάς έχει το «γνώθι σαυτόν» και για του λόγου το αληθές καταγράφω αυτολεξεί όσα ανέφερε: «Σε κάθε πολίτευμα, σε κάθε αυλή υπήρχαν οι γελωτοποιοί, οι κλόουν, οι κόλακες, οι καιροσκόποι και οι επιτήδειοι». Αλλά κ. Καρεκλά, ποιος σε κάλεσε (για να μην πω τι έλεγαν την εποχή της γιαγιάς μου) να το παίξεις ή έστω να παραστήσεις τον αμύντορα της πολιτικής και να επιτεθείς στον Φειδία Παναγιώτου κατά τρόπον ώστε να του δώσεις περαιτέρω ώθηση; Ειλικρινά, μου θύμισες μια ρήση της εποχής σου (όπως θα έλεγε και ο Φειδίας), ότι δηλαδή «το πήδημα του ατζαμή το φοβήθηκε και η επί χρήμασι εκδιδόμενη γυνή». Και αν δεν ήσασταν συνεννοημένοι να τον στηρίξεις εμμέσως, τότε απλώς τα έκανες θάλασσα.
Βεβαίως, κατανοώ το γεγονός ότι υπερασπίζεσαι με κάθε τρόπο την πΦ (προ Φειδία) πολιτική κατάσταση και οφείλω να αναγνωρίσω πως δεν είναι όλοι οι πολιτικοί οι ίδιοι. Και προσωπικά πιστώνω τον πρόεδρο της ΔΗΠΑ κ. Μάριο Καρογιάν, ο οποίος έκανε ηρωική (που λέει ο λόγος) έξοδο από τη Βουλή. Και κόβω το χέρι μου (άλλωστε δύο χέρια τι να τα κάνει κανείς) ότι ο Μάριος Καρογιάν δεν γνωστοποίησε τη μη συμμετοχή του στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές (ως υποψήφιος) επειδή φοβήθηκε πως η παράταξη δεν μπαίνει στο Κοινοβούλιο αλλά επειδή ισχύει αυτό που είπε. Ό,τι δηλαδή επιλέγει να δώσει ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργά και να προσφέρουν στον τόπο. Βεβαίως δεν πιστεύω να βρεθεί άλλος να προσφέρει όσα προσέφερε ο ίδιος (σε επίπεδο παρασκηνίου) αλλά αυτό δεν διαφοροποιεί τα δεδομένα. Ούτε και θα τον πατήσω στον κάλλο υπενθυμίζοντάς του πως στις προηγούμενες βουλευτικές έταξε στον κ. Άγγελο Βότση, πως αν εκλεγόταν ο ίδιος θα του παραχωρούσε την έδρα. Αλλά, μεταξύ μας, ο κ. Βότσης έχει περισσότερες ευθύνες, υπό την έννοια ότι εμπιστεύτηκε τον κ. Καρογιάν.
Ο οποίος στην τελευταία του δήλωση, σημείωσε, πως η απόφαση του (να κρεμάσει τα παπούτσια) αποτελεί «μια συνειδητή κίνηση ανανέωσης, που στόχο έχει να ενισχύσει τη συμμετοχή της νέας γενιάς στην πολιτική ζωή και να αναδείξει νέες ιδέες και προοπτικές».
Όμως, αυτό που κυριολεκτικά με άφησε στήλη άλατος, ήταν η αναφορά του ότι «ο ίδιος θα βρίσκεται και στην πρώτη γραμμή και στις δημόσιες συζητήσεις και στην προεκλογική και σε όλα όσα χρειάζονται για να μπορέσει η Δημοκρατική Παράταξη να επαναλάβει τον άθλο που έκανε πριν από πέντε χρόνια».
Διαβάσατε αυτό που διάβασα κι εγώ; Μίλησε για άθλο. Και στο πρόσωπό του είδα τον σύγχρονο Ηρακλή ο οποίος θα καθαρίσει τον κόπρο της πολιτικής ζωής, όπως λέμε την κόπρο του Αυγείου.
Και τον βλέπω νοερά (και μην θεωρηθεί πως έχω παραισθήσεις) να εξολοθρεύει τη Λερναία Ύδρα (της διαφθοράς) και να της κόβει ένα-ένα τα κεφάλια. Τον βλέπω να πιάνει το ελάφι της Κερύνειας από τα κέρατα (όπως έπιασαν οι κτηνιατρικές υπηρεσίες τον αφθώδη πυρετό) και να αιχμαλωτίζει τον κάπρο του Ερύμανθου (Αλέκο Τρυφωνίδη. Τον παρατηρώ να εξολοθρεύει τις Στυμφαλίδες κότες ή έστω όρνιθες, με τα χάλκινα φτερά. Και ιδού, αιχμαλωτίζει τον Ταύρο της Κρήτης (Ανδρέα Θεμιστοκλέους) και να δαμάζει τα ανθρωποφάγα άλογα του Διομήδη (Χρίστου Χρίστου). Και όπου νάναι, παίρνει τη ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης (Αννίτας) και σε λίγο θα κλέψει τα βόδια του τρικέφαλου γίγαντα Γηρυόνη. Και μέχρι τις εκλογές θα φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων. Απομένει ο φύλακας του Άδη ο φοβερός κέρβερος, τον οποίον επίσης θα υποτάξει.
Και αυτός ο άνθρωπος (σχεδόν θεάνθρωπος) δεν θα κοσμεί τα έδρανα της Βουλής, σημάδι ότι φτάσαμε στα ύστερα του κόσμου.
