Σε κάθε εργασιακό περιβάλλον υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος που κάνει τη συνεργασία πιο απαιτητική απ’ όσο θα έπρεπε. Ο αρνητικός, ο δραματικός, ο εγωκεντρικός ή ο μόνιμα θυμωμένος συνάδελφος δεν είναι εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι να τους «διορθώσουμε», αλλά να προστατεύσουμε τη δική μας ψυχική ενέργεια.
Η πρώτη παγίδα είναι να προσωποποιούμε τη συμπεριφορά τους. Συχνά πιστεύουμε ότι μας στοχοποιούν ή ότι θέλουν συνειδητά να μας δυσκολέψουν. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές η συμπεριφορά τους πηγάζει από δικές τους ανάγκες: ανασφάλεια, άγχος, ανάγκη για έλεγχο ή επιβεβαίωση.
Ο απαισιόδοξος μπορεί να φοβάται την αποτυχία. Ο δραματικός να διεκδικεί προσοχή. Ο ομιλητικός να μην αντέχει τη σιωπή. Ο εγωκεντρικός να καλύπτει εύθραυστη αυτοεκτίμηση. Και ο θυμωμένος να έχει μάθει ότι ο θυμός «δουλεύει».
Όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τα κίνητρα πίσω από τις συμπεριφορές, δημιουργούμε απόσταση. Όχι για να δικαιολογήσουμε, αλλά για να μη φορτωνόμαστε ό,τι δεν μας ανήκει. Η κατανόηση δεν σημαίνει ανοχή, σημαίνει καθαρό μυαλό.
Οι δύσκολοι άνθρωποι δεν θα εξαφανιστούν από τη δουλειά, ούτε από τη ζωή μας. Αυτό που μπορούμε να αλλάξουμε είναι ο τρόπος που τους επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν. Και αυτό, συχνά, είναι το μεγαλύτερο επαγγελματικό πλεονέκτημα.
