Κάθε φορά που ο Φράνσις Ουζόχο καλείται να αντικαταστήσει τον Φαμπιάνο στην εστία της Ομόνοιας, αρχίζει η μουρμούρα. Ο αγώνας της πρεμιέρας των πλέι οφ με τον Άρη στη Λεμεσό έριξε ξανά λάδι στη φωτιά, με ειδικούς και μη να επιρρίπτουν ευθύνες στον Νιγηριανό για τα γκολ που δέχθηκε η ομάδα του. Και ξανά μανά, η ίδια κασέτα σε επανάληψη. Το ίδιο ερώτημα επιστρέφει: μπορεί να μπει στα γάντια του Φαμπιάνο και να τον διαδεχθεί;
Κακά τα ψέματα, η διαδρομή του στα κυπριακά γήπεδα γέρνει τη ζυγαριά προς αρνητική απάντηση. Όχι γιατί ο Ουζόχο δεν είναι ικανός τερματοφύλακας, αλλά κυρίως γιατί παρουσιάζει μεταπτώσεις στην απόδοσή του. Τη μία… κατεβάζει ρολά στο «Ολντ Τράφορντ» απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την άλλη αφήνει εκτεθειμένη την ομάδα του, όπως συνέβη στη Ριέκα. Με την υποσημείωση πως υπάρχουν σημαντικά ελαφρυντικά που καθιστούν την αξιολόγηση άδικη.
Ο Νιγηριανός πορτιέρε καλείται σχεδόν πάντα, χωρίς ρυθμό, χωρίς παιχνίδια στα πόδια του, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά όποτε απουσιάζει ο Φαμπιάνο. Και το χειρότερο; Αναπόφευκτα, ο Ομονοιάτης μπαίνει στη διαδικασία σύγκρισης με τον σπουδαίο Βραζιλιάνο. Το «φάντασμα» του Φαμπιάνο, του πιο επιδραστικού ποδοσφαιριστή στη σύγχρονη ιστορία της Ομόνοιας, θα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για κάθε διάδοχο. Είτε αυτός είναι ο Ουζόχο είτε οποιοσδήποτε άλλος. Το μόνο σίγουρο; Ο αγαπημένος «Φάμπι» των Ομονοιατών τοποθέτησε τον πήχη σε επίπεδα που μόνο οι… Ντουπλάντις και Καραλής μπορούν να ξεπεράσουν.
