Ο λόγος για το υδατικό πρόβλημα που ταλανίζει διαχρονικά τον τόπο μας. Ό,τι κι αν γίνει, χαμένοι βγαίνουμε. Από την μια, αν δεν βρέξει ικανοποιητικά, τα φράγματα αδειάζουν, οι γεωργοί αγωνιούν και όλοι μαζί μετράμε σταγόνες. Από την άλλη, όταν η βροχή «αποφασίσει» να ξεσπάσει καρεκλοπόδαρα, πλημμυρίζουν οι τόποι με καταστροφικές συνέπειες. Οι δρόμοι γίνονται ποτάμια, τα υπόγεια λίμνες και οι ευθύνες… θολώνουν. Βέβαια, το πρώτο φαινόμενο αποδίδεται εν μέρει στη φύση και το δεύτερο εξ ολοκλήρου στον ανθρώπινο παράγοντα. Κακός σχεδιασμός, ανύπαρκτες υποδομές, μόνιμη προχειρότητα. Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Ζημιές, αγανάκτηση και δηλώσεις μετά την καταστροφή. Σημασία έχει πως είτε διψάμε είτε πνιγόμαστε, η ίσια μας δεν βρίσκεται. Και το νερό, αντί να είναι ευλογία, καταντά μόνιμος πονοκέφαλος.
ΜΑΡΧ
