Στη δουλειά παίρνει αποφάσεις, ηγείται ομάδων, λύνει προβλήματα. Στο σπίτι, όμως, αποφεύγει πρωτοβουλίες, καθυστερεί, ή μοιάζει να… εξαφανίζεται όταν έρθει η ώρα για τις καθημερινές υποχρεώσεις. Αν σας ακούγεται γνώριμο, δεν είστε οι μόνοι. Η σύγκρουση ανάμεσα στον «επαγγελματικό» και τον «οικιακό» ρόλο είναι από τις πιο συχνές πηγές έντασης στις σχέσεις. Η αλήθεια είναι ότι δουλειά και σπίτι λειτουργούν με εντελώς διαφορετικούς κανόνες.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Στον επαγγελματικό χώρο υπάρχουν δομές, ρόλοι, επιβραβεύσεις και –κυρίως– όρια. Ένας άνθρωπος μπορεί να στηριχθεί στην ομάδα του, να αναθέσει αρμοδιότητες ή να κινηθεί με σαφή στόχο: απόδοση και αποτέλεσμα. Στο σπίτι, όμως, όλα είναι πιο προσωπικά. Δεν υπάρχει «μπόνους» για το πλύσιμο των πιάτων, ούτε αξιολόγηση για το συμμάζεμα του σαλονιού. Και κάπου εκεί αρχίζουν οι τριβές. Επιπλέον, στο σπίτι ενεργοποιούνται τα συναισθηματικά κουμπιά πιο εύκολα. Εκεί που στη δουλειά κάποιος συγκρατείται, στο σπίτι νιώθει ελεύθερος να εκφράσει αντίσταση, κούραση ή και παθητική επιθετικότητα. Όχι απαραίτητα από αδιαφορία, αλλά επειδή το σπίτι συνδέεται –λανθασμένα πολλές φορές– με ξεκούραση και «ασφάλεια».
Διαφορετικές αξίες, διαφορετικές προσδοκίες
Δεν μεγαλώσαμε όλοι με τις ίδιες αντιλήψεις γύρω από τη συμβίωση. Για κάποιους, το «μοιραζόμαστε τις δουλειές» είναι αυτονόητο. Για άλλους, όχι. Όταν αυτές οι αξίες δεν συζητιούνται, μετατρέπονται σε σιωπηλές απογοητεύσεις.
Τι μπορείτε να κάνετε (πριν γίνει μόνιμο πρόβλημα);
-
Μιλήστε ανοιχτά, χωρίς επίθεση. Όχι κατηγορίες, αλλά ανάγκες.
-
Μην μπείτε στη λογική του “ποιος κάνει περισσότερα”. Είναι αδιέξοδη και φθείρει.
-
Κάντε μια ώριμη, ήρεμη συζήτηση, με στόχο τη λύση, όχι τη νίκη.
-
Σχεδιάστε μαζί πώς θέλετε να λειτουργεί το σπίτι σας. Όχι τέλεια, αλλά δίκαια.
-
Δοκιμάστε και προσαρμόστε. Οι σχέσεις δεν είναι στατικές.
